หลังจากราชันย์เดินออกไปด้วยท่าทางเคร่งเครียด บรรยากาศตรงนั้นก็ยังคงตึงเครียดไม่คลาย
คุณหญิงจันทร์วาดหันกลับมามองยายทับทิม สายตานิ่งเรียบ แต่กับเต็มไปด้วยความจริงจัง
“ป้าทับทิมเล่าให้ฉันฟังให้หมดเถอะ ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างราชันย์กับหนูพราว”
ยายทับทิมสะดุ้งเล็กน้อย สองมือกำกันแน่นน้ำตาคลอ
“คุณผู้หญิงคะ… ยายไม่อยากพูดเลยค่ะ ยายกลัวว่าคุณผู้หญิงจะไม่สบายใจ"
“ไม่ต้องกลัว”
คุณหญิงเอ่ยเสียงอ่อน
“ฉันแค่อยากรู้ความจริง เพื่อจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา”
เตโชยืนอยู่ข้างๆก็เสริมขึ้น
“พูดเถอะครับยาย ถ้าไม่พูดตอนนี้ราชันย์ก็จะไปตามหาเองอยู่ดี เรื่องมันอาจจะยิ่งบานปลายกว่านี้”
ยายทับทิมเม้มปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจยาว ราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต
“ก็ได้ค่ะคุณผู้หญิง”
เธอค่อยๆเล่าออกมาทั้งน้ำตา ตั้งแต่วันที่เห็นราชันย์กับพราวใกล้ชิดกัน วันที่เธอเห็นทั้งสองยืนคุยกันหน้าห้อง การที่พราวมาร้องไห้คุกเข่าขอ
