“คุณราชันย์ พอแล้วค่ะ”
เสียงของพราวสั่นเครือ ร่างบางยืนอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือเล็กกำเสื้อสูทแน่นราวกับเป็นที่พึ่งเดียวที่เธอมี ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองใบหน้านิ่งของชายตรงหน้าอย่างอ้อนวอน
“หนูไม่อยากให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น พอแล้วค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้กรามของราชันย์ขบกันแน่น เขามองเธออยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปยังพวกผู้ชายตรงหน้า
“ไว้ชีวิตพวกผมเถอะครับ! พวกผมขอโทษจริงๆครับ!”
เสียงสั่นๆดังขึ้นแทบพร้อมกัน ผู้คนรอบข้างที่ยังอยู่ก่อนหน้ารีบเบี่ยงตัวหนี ไม่มีใครกล้ายืนดูแม้แต่คนเดียว
สายตาคมกริบกวาดมองพวกมันทีละคนอย่างเย็นชา ไม่ต่างกับเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ
“ออกไปจากที่นี่ แล้วอย่าให้กูได้เห็นหน้าพวกมึงอีก”
เสียงเขานิ่งเรียบ แต่กดดันจนขาทั้งสามแทบอ่อนแรง
“คะ…ครับท่าน! พวกผมจะไม่มาให้ท่านเห็นหน้าอีกครับ!”
สิ้นคำ ชายทั้งสามก็รีบถอยหลัง ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปทันที
