คุณเหมันต์พาฉันกลับมานอนพักที่บ้านของตัวเอง โชคดีที่วันนี้แม่ไม่อยู่ เลยไม่ต้องอธิบายอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น และรอยแดงที่อยู่บนคอ
“นอนพักก่อนนะ เดี๋ยวขอไปคุยกับผู้การก่อน”
“ค่ะ”
ฉันพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงที่คุ้นเคย ก่อนที่คุณเหมันต์จะเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่หน้าระเบียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะข่าวมันไปไวมาก จังหวะนี้ถึงได้มีเวลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบแล้วก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดไปด้วย
ทำไมจู่ ๆ ข่าวถึงโยงไปมั่วซั่ว มีการพาดพิงถึงคุณเหมันต์ ที่เป็นคู่กรณีไปต่าง ๆ นานา แบบนี้ไม่ดีแน่ เขาจะมาเสียชื่อเพราะฉันไม่ได้
“บอกให้นอนพักไง ทำไมยังเล่นมือถือ”
ขณะไล่ไถหน้าจอหัวคิ้วก็ย่นเข้าหากันจนแทบผูกเป็นโบ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คุณเหมันต์เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับทำหน้าดุไม่จริงจังนัก
“ข่าวลงมั่วซั่วไปหมด แบบนี้ไม่ดีแน่ค่ะ”
“ไม่เป็นไร กำลังให
