หมอขับรถพาเธอมายังร้านอาหารญี่ป่น ตามที่เธออยากกิน
“ผมขอดูก่อนนะ ว่าเมนูไหนกินได้กินไม่ได้ ”
และหมอก็ยังใส่ใจเรื่องการกินของเธอเหมือนเคย
“ไม่ใช่ว่าผมห้ามนะ แต่กลัวเป็นอันตรายกับยัยหนูของเราไง ”
หมอรีบอธิบายให้เธอเข้าใจ เดี๋ยวน้อยใจคิดว่าเขาชอบบังคับอีก
“ค่ะ หนู่ไม่ได้ว่าอะไร ขอแค่ได้กินสักครั้งก่อนคลอด หนูก็ดีใจมากแล้วค่ะ ”
“ขนาดนั้นเชียว ”
หมอดูเมนูอย่างตั้งใจ เขาละเอียดมากจริงๆ ดูจริงจังไปหมด
“คุณไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้ค่ะ แค่มาทานข้าวเองนะ”
เธอแซวขำๆ เมื่อเห็นหมอฮ่องเต้ทำหน้าครุ่นคิดเหมือนกำลังอ่านผลแลบคนไข้
“ผมต้องดูว่าคนท้องกินอะไรได้บ้างสิ” เขาตอบเรียบๆแต่สายตายังไม่ละจากเมนู “ของดิบไม่เอา ของทอดมากก็ไม่ดี… ซุปอุ่นๆน่าจะโอเค”
เมล์ลินยิ้มบาง รู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่เขาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆแบบนี้
ไม่นานพนักงานก็ยกอาหารมาเสิร์ฟ ทั้งข้าวหน้าปลาแซลมอนย่าง ซุปเต้าหู้อุ่นๆ ไ
