“ไหวค่ะ ”
เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก ทั้งที่ความจริงสะบักสะบอมมาก
แต่แค่ไม่อยากหยุดงานบ่อยก็แค่นั้นเอง
“เรายังไม่ได้ตกลงกันเลย ผมไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวออกมาคุย”
คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างไม่เข้าใจ แล้วยังต้องคุยอะไรกันอีกนะ
“ค่ะ ”
แต่ก็จำใจตอบรับ และเดินไปนั่งรอที่โซฟาตัวยาว ‘หรือว่าเขาจะให้ฉันทำแบบนี้2รอบนะ เพราะเงินมันเยอะ ’ ในระหว่างที่นั่งรอเธอก็คิดเองเออเองไปต่างๆนานา
ออด..ออด…
พอเขาเดินเข้าห้องนอนไป เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้น ‘ แล้วฉันต้องลุกไปเปิดไหม หรือฉันต้องไปหลบดี แล้วถ้าเผื่อเป็นคนในโรงพยาบาลที่ฉันรู้จักล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นต้องไม่ดีแน่’ เธอมองซ้ายมองขวา กำลังคิดว่าจะไปหลบที่ไหนดี
“ ไปเปิดประตูให้หน่อย ลูกน้องผมเอามื้อเช้ามาส่ง ”
และก็มีเสียงดังออกมาจากในห้องนอน
“ชิ!! แล้วทำไมไม่บอกไว้ตั้งแต่แรก ไอ้เราก็ตกใจหมด ”
เธอพึมพำอยู่คนเดียว แล้วรีบเดินไปเปิดประตูรับของ
แอ
