“เมล์ลิน…นี่แม่เองนะลูก หนูจะยอมให้คนอื่นทำกับแม่แบบนี้จริงๆเหรอ แม่ขอโทษที่เคยทิ้งลูกไป แต่วันนี้แม่คิดได้แล้วนะ แม่ตั้งใจจะกลับมาช่วยลูกเลี้ยงหลาน”
หญิงวัยกลางคนทำสีหน้าอ้อนวอน น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนพยายามบีบน้ำตาให้เธอเห็นใจ
“ใช่ลูก ป้าอยากช่วยหนูเลี้ยงลูกนะ ป้ากับลุงเลี้ยงหนูมานะ สินสอดทองหมั้นของหนู ก็ควรแบ่งให้ป้าบ้างสิ ตอนนี้ลุงของหนูกำลังลำบาก ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวไม่ไหว หนูควรกตัญญูนะลูก”
เมล์ลินยังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ทั้งแม่และป้าพูดจนจบ เธอยืนอยู่ในอ้อมกอดของหมอ สายตานิ่งเย็นอย่างคนที่ผ่านอะไรมามากเกินกว่าจะสะเทือนง่ายๆ
“พูดกันจบรึยังคะ หนูจะได้พูดบ้าง”
น้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่นของเธอทำให้ทุกคนเงียบลงทันที
“คุณคือแม่ของหนูเหรอคะ”
เธอมองหญิงตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา แววตาไม่มีแม้เสี้ยวของความอบอุ่น
“จ๊ะ แม่คือแม่ของหนูนะลูก คุ้นหน้าแม่บ้างมั้ย
ใครก็บอกว่าแม่เหมือนยาย”
พอพู
