บทที่ 2 นี่น่ะเหรอนพนภา

บทที่ 2 นี่น่ะเหรอนพนภา หยดน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มนวล ฉันมองไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่โตที่ฉันเคยใช้ชีวิตสุขสบาย ตอนนี้มันเหลือเพียงความทรงจำเท่านั้น พ่อแม่ก็อยู่ต่างประเทศคงจะรู้ตัวว่าครอบครัวกำลังล้มละลาย พี่ชายก็กลายเป็นหัวขโมยแล้วฉันล่ะ... มันสมควรที่ต้องถูกทิ้งแบบนี้เหรอ ในขณะที่ฉันกำลังนั่งร้องไห้จู่ๆ ไฟในบ้านก็ดับ พรึบ! มองออกไปหน้าบ้านฉันถึงกับแค่นหัวเราะด้วยความสมเพช รถการไฟฟ้ามาตัดไฟบ้านฉันแล้ว "ชีวิตลูกเศรษฐีมีเงินจริงๆ เหรอวะ" จดหมายของพี่ชายรวมทั้งที่อยู่ของเพื่อนเขาตอนนี้มันอยู่ในมือฉันแล้ว ฉันตัดสินใจเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อหาเงินที่ฉันเคยทิ้งขว้างไม่สนใจ นับเศษเหรียญแบงก์ย่อยรวมๆ แล้วมีอยู่ประมาณห้าร้อยบาทกับต่างหูเพชรที่คุณแม่เคยซื้อให้ มันตกอยู่ข้างพรมแต่มันมีแค่ข้างเดียว "ขอบคุณที่ยังเหลือไว้ให้กูนะไอ้ดีแลนด์ ไอ้ชั่วช้ากับอีหน้าด้าน!" "เอาวะล้างหน้าล้างตาก่อนดีกว่าค่อยว่ากันอีกที" ฉันเข้ามาในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา ล้างคราบน้ำตาบนหน้าแต่ปรากฏว่าน้ำไม่ไหลหรือว่าบ้านฉันโดนตัดน้ำไปแล้ว กรี๊ดดด นี่มันเรื่องเฮงซวยอะไรอีกเนี่ย โรงรับจำนำ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาเหยียบสถานที่แบบนี้ มองไปทางไหนก็เห็นมนุษย์ป้าแบกทีวี เครื่องใช้ไฟฟ้าแม้แต่ครกก็มี ที่ฉันไม่เข้าร้อนเพชรเพราะฉันอาย อายที่ต้องแบกหน้าถือต่างหูข้างเดียวไปแถมใบเซอร์ก็ไม่มีด้วย "คิวที่ 21 เชิญค่ะ" ถึงคิวฉันแล้วขอล่ะ ขอให้ฉันได้เงินมาตั้งตัวสักหน่อยเถอะต่างหูเพชรน้ำดีแบบนี้ ฉันซื้อมาก็หลักล้านแล้วอย่างน้อยข้างเดียวได้กลับมาสักครึ่งหนึ่งก็ยังดี "ฉันมีต่างหูมาจำนำ" เจ๊เจ้าของโรงรับจำนำรีบหยิบเพชรขึ้นมาดู แถมยังมองหน้าฉันเหมือนกำลังจะจับผิดฉัน มองแบบนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันจะด่าให้ "ขโมยมาหรือเปล่า ทำไมมีข้างเดียวใบเซอร์ล่ะมีไหม" อีป้าจะเสียงดังทำไมวะ คนมองฉันจนฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว บางคนก็มองสภาพฉันที่ยังสวมใส่ชุดนอนอยู่เลย เสื้อผ้าโดนยกเค้าไปหมดขนาดกางเกงในยังไม่เหลือเลย "ของฉันเองตอนย้ายบ้านมันหายไปเหลือแค่ข้างเดียว" ขอร้องล่ะรีบจ่ายเงินเถอะจะถามอะไรนักหนา ฉันอาย ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้เข้าใจไหม "ห้าหมื่น!" "ฮะ! คู่นี้ฉันซื้อมาเป็นล้านป้าพูดมาได้ไงให้ฉันแค่ห้าหมื่น ฉันจะแจ้งตำรวจ!" "เชิญ! คิวต่อไปมา" ฉิบหายเอาไงดีวะ ฉันยืนกระทืบเท้าเหมือนเด็กถูกขัดใจ จนลุงแกๆ เดินหิ้วพระเครื่องมาแทรกคิวฉัน ถ้ามัวแต่ไปที่อื่นฉันจะต้องแบกหน้าไปไม่รู้กี่ที่ เอาเงินก้อนนี้ไว้ใช้ไว้เดินทางไปหาเพื่อนพี่ก็ยังดี "ป้าห้าหมื่นก็ห้าหมื่น!" ฉันวางต่างหูลงตรงหน้า พนักงานจึงผายมือให้ฉันมาตรงจุดชำระเงิน ฉันมองเครื่องนับเงินแล้วน้ำตาจะไหลปกติห้าหมื่นฉันใช้วันเดียวก็หมด ซื้อกระเป๋ายังไม่ได้เลย "นับก่อนได้นะคะส่วนนี่เป็นเอกสารต่อดอก ถ้าขาดส่งไม่มาต่อตามนัดทางเราจำเป็นต้องยึดสินค้าค่ะ" "ค่ะ" เรื่องนี้ฉันรู้ดีไว้มีเงินเมื่อไหร่ ฉันจะซื้อย่านนี้แล้วไล่อีป้านี่คนแรกเลย ฉันถือเงินห้าหมื่นออกมาจากโรงรับจำนำ ร้อนก็ร้อน รถก็ไม่มีต้องเรียกแท็กซี่เพื่อเดินทางไปบ้านระเบียงดาวบ้าบออะไรนั่น ถึงมันจะอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยแต่ฉันนึกสภาพตัวเองไม่ออกว่าหลังจากนี้ ฉันต้องเจออะไรบ้างจะมีเจ้าหนี้มาวุ่นวายตามฆ่าฉันเหมือนในหนังหรือเปล่า หรือจะมีมาเฟียหล่อๆ เหมือนในนิยายมาช่วยฉันไว้ "ถึงแล้วครับน้อง" ขวับ! "พี่มาผิดหรือเปล่าคะ บ้านระเบียงดาวนะคะไม่ใช่บ้านกรรมกร" "หลังนี้แหละน้องพี่มาส่งผู้หญิงบ่อย น้องไม่ใช่คนแรกหรอกที่มาที่นี่" "ฮะ!" "ผู้ชายบ้านนี้ชอบเรียกผู้หญิงมาประจำครับ ขอให้น้องโชคดีนะครับ" ฉันยื่นเงินให้พี่คนขับแท็กซี่ ก่อนจะก้าวขาเดินลงมาจากรถแล้วยืนเกาหัวในชุดนอน บ้านระเบียงดาวมันไม่ใช่บ้านคฤหาสน์หลังใหญ่โตหรอกเหรอ ทำไมมันกลายเป็นบ้านไม้กึ่งปูน พื้นที่รอบบ้านยังไม่เท่าห้องครัวที่บ้านฉันเลย "อย่างน้อยก็มีรถหรูสามคันจอดอยู่ เอาก็เอาจะเป็นยังไงก็ขอให้ได้ที่ซุกหัวนอนก่อนก็แล้วกัน" ฉันถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาก่อนจะเดินเข้ามาที่ประตูบ้าน บ้านไม่ได้ล็อกแบบนี้แสดงว่าคนในบ้านน่าจะตื่นแล้ว นี่มันก็บ่ายโมงกว่าแล้วด้วย "นี่มีคนอยู่ไหม!" "ครับผม" มีเสียงผู้ชายขานรับก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกมาจากบ้าน ความสูงและความหล่อของผู้ชายคนนั้น ทำให้ฉันต้องก้าวถอยหลังออกไปเล็กน้อย แล้วยืนมองหน้าเขาด้วยสายตาสงสัย "มาเอาผ้าไปซักเหรอครับ เดี๋ยวผมขึ้นไปหยิบให้ทำไมวันนี้มาเร็วนักล่ะ" "ผ้าอะไร! ฉันมาหาเพื่อนพี่ดีแลนด์" กึก! ชายหนุ่มถึงกับหยุดชะงักก่อนจะหันมามองหน้าฉัน สายตาของเขาดูเปลี่ยนไปเมื่อกี้ยังยิ้มแย้มอยู่เลยทำไมตอนนี้ถึงดูโหดเหี้ยมอำมหิตแบบนี้ล่ะ "เธอเป็นอะไรกับมัน?" "น้องสาว" ฉันกลัวเขาไม่เชื่อจึงยื่นจดหมายที่พี่ชายฉันเขียนเอาไว้ให้เขาได้ดู "งั้นเธอรอตรงนี้" น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปจริงๆ ผู้ชายคนนั้นเดินขึ้นไปชั้นสอง ก่อนจะหายไปประมาณสิบ นาที จนมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ผู้ชายคนนั้นเป็นคนเดินนำลงมา ตามด้วยอีกสองคนที่อยู่ในชุดลำลอง "กูเพิ่งรู้ว่ามันมีน้องสาวด้วย" หนึ่งในสามพูดออกมาด้วยความสงสัยมือเปิดดูแท็บเล็ตเพื่อค้นหาประวัติของเธอเพื่อยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง "หึ นี่นะเหรอนพนภา!" "นพนภาเหี้ยอะไรของมึงไอ้เวย์ กูบอกมึงแล้วอย่าดูละครหลังข่าวเยอะ!" "พวกพี่จะให้ฉันยืนตรงนี้อีกนานไหมฉันเมื่อย ตอนนี้หิวด้วยช่วยโทรสั่งอาหารให้ฉันก่อน ส่วนเรื่องเสื้อผ้ามีให้ฉันยืมไหมถ้ามีก็รบกวนเตรียมน้ำอุ่นให้ฉัน อ๋อ... ฉันขอแช่ในอ่างอาบน้ำนะรู้สึกเมื่อยอยากผ่อนคลาย ถ้าทำไม่ได้ก็ไปตามแม่บ้านมา!" -__-! -__-! "เหี้ยไรเนี่ย-__-!"