"เรื่องนี้มึงต้องหาทางเอง กูเองน้องยังไม่พูดด้วยเลย" มันทำหน้าเซ็ง หยิบบุหรี่ขึ้นมาดูด แล้วพ่นควันคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง
ผมกับมันดูดบุหรี่ไป มองหน้ากันไป จนหมดมวนเอาดื้อ ๆ
"งั้นที่กูเรียกมึงมา ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสินะ"
"พูดแบบนี้เดี๋ยวกูไม่ให้เจอน้องกูเลยแม่ง"
"หึ" ผมกระตุกยิ้มมุมปาก อันนี้ก็ต้องขอบคุณมัน ที่มันยังให้ผมเข้าบ้านไปเจอเตยหอม
"ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ลาน่า กูไม่มีวันให้มึงเจอน้องกูแน่" มันพูดสีหน้าเครียดจัด
"ถ้าไม่ติดว่าเธอเคยเป็นเพื่อนที่ดีของเรา กูคงไม่ให้เข้าบ้านหรอก"
ลาน่าเป็นเพื่อนพวกผมมาตั้งแต่เด็ก ๆ เธอนิสัยดีมาตลอด คอยช่วยคอยดึงพวกผมให้อยู่ในลู่ในทาง ในที่สุดผมก็ขอเธอคบเป็นแฟน ทุกอย่างมันดีไปหมด จนกระทั่งเข้าปีที่เก้า เธอเข้ามาบอกผมตรง ๆ ว่าไม่ได้รักผมแล้ว เธอกำลังคบกับผู้ชายอีกคน ให้เรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนก่อน จากนั้นเธอก็หายไปจากชีวิตผม เจออีกทีก็ตอนเธอมาเปิดร
