วันต่อมา
หลังจากโดนสูบเลือดสูบเนื้อไปเมื่อวาน เอาจริง ๆ ฉันแทบจะลากตัวเองลงจากเตียงไม่ไหว ขนาดตอนตื่นมา ฉันยังต้องนอนเหม่ออยู่พักใหญ่ กว่าจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัยได้ ส่วนเขาน่ะเหรอ ตื่นไปทำงานได้แบบชิล ๆ
"ยัยหอม ทางนี้ ๆ" เพื่อนที่รออยู่ในร้านคาเฟ่หน้าอาคารเรียน โบกมือให้ฉันที่เพิ่งเดินเข้าร้าน ก็พวกมันนัดรวมตัวที่นี่ก่อนเรียนนะสิ แล้วนัดเช้าด้วยนะ แต่ฉันก็มาสายอยู่ดี เพราะอะไร ไม่ต้องบอกก็รู้กันดีนะ
"โหหห หน้าอิ่มเชียวค่ะคุณหอม" เดินมาถึงโต๊ะยัยจูนก็พูดแซวทันที พร้อมส่งสายตาแบบรู้ทัน ว่าฉันไปทำอะไรมา
"บ้า! อะไรของแก" ฉันพยายามทำหน้าตายกลบเกลื่อนความเขิน
ทำไมพวกมันถึงรู้ได้นะ
"ไม่ต้องเขินหรอกจ้ะ รู้ ๆ กันอยู่ ทั้งคืน ทั้งวันเลยสินะ" ยัยมีนแซวต่ออีก พวกมันนี่รู้มากกันจริง ๆ
"อย่าแซวเยอะ เพื่อนจะมุดดินหนีอยู่แล้วจ้ะ" ฮานะปรามเพื่อน ก็มีแต่มันนี่แหละ ที่ปกป้องฉัน
"ดุพวกมันเลย" ฉัน
