เช้าวันต่อมา
ฉันรู้สึกตัวเวลาแปดโมงเช้าตรงอย่างเช่นทุกวัน แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะ...
จุ๊บ
"มอนิ่งครับ"
ทันทีที่ฉันลืมตาตื่นก็ได้รับจุ๊บ
"นาย! ใครอนุญาตให้ทำ!" ฉันพยุงตัวลุกขึ้น มองคนตัวโตที่ยืนยิ้มอยู่ข้างเตียง เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกตัว
"ดอกไม้ครับ" เขายื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลายชนิด น่ารักมาก!!!
"คิดว่าแค่ดอกไม้จะทำให้ฉันให้อภัยงั้นเหรอ" ฉันปรายตามองดอกไม้ ถึงจะพูดแบบนั้นก็รับไว้ ก็มันน่ารักนี่น่า
"เปล่า แค่อยากให้" เขายิ้มละมุน มองฉันที่ยังนั่งอยู่บนเตียง บนตักมีดอกไม้ช่อโต
"หลบ! ฉันจะไปอาบน้ำ" ฉันวางดอกไม้ลงบนเตียง แล้วผลักเขาให้หลบทาง เดินดุ่ม ๆ เข้าห้องน้ำไป
อะไรเนี่ย มาเช้าขนาดนี้ ใครมันจะตั้งตัวทัน ดีนะที่ฉันไม่เผลอกระโดดกอดเขา
ฉันทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำอยู่พักใหญ่ กว่าจะเสร็จ เปิดประตูออกมา ก็ยังเห็นเขาอยู่ในห้อง นั่งเล่นโทรศัพท์มือ
