เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ เจนเดินเข้าออฟฟิศหลังออกไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารข้างๆ บริษัท เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติ ทั้งที่หัวใจยังสั่นไม่หยุดตั้งแต่เช้า แค่สบตาอาร์ทที่บ้านก็ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
แต่เมื่อประตูห้องโถงเปิดออก เธอก็ต้องชะงัก เพราะเห็นชาญยืนอยู่ตรงนั้น เขากำลังคุยกับหัวหน้าแผนก ใบหน้าเข้มดุดันแต่แววตาที่ปรายมาทางเธอเพียงเสี้ยววินาทีกลับทำให้เลือดในกายเธอสูบฉีดแรงขึ้นทันที
เจนรีบหลบตา ก้มหน้าลงเหมือนทำเป็นไม่เห็น แต่ชาญก้าวเข้ามาใกล้เอ่ยเสียงทุ้มต่ำพอให้เธอได้ยินคนเดียว
"ตามผมมา"
หัวใจเจนเต้นโครมคราม แต่สองขากลับก้าวตามเขาไปโดยไม่อาจต้านทานได้ ชาญพาเธอเลี้ยวไปตามทางเดินด้านหลังบริษัท ก่อนจะหยุดที่ห้องเก็บของเล็กๆ ที่แทบไม่มีใครใช้
ปัง!!!
เมื่อประตูปิดความเงียบก็เข้าปกคลุม ชาญรีบดึงร่างเธอเข้ามาแนบอกอย่างแรง
"เมื่อคืนยังไม่พอใช่ไหมเจน แววตาของคุณมันบอกผม
