ติดฝนกับพ่อเลี้ยง 4 : ฝนตกหนัก

ฟ้าใสเดินรับลมมาเรื่อยๆ รู้สึกตัวอีกทีก็ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนจากสีฟ้าสดใสเป็นสีหม่นเทา เมฆดำก้อนใหญ่ลอยเข้ามาเกาะกลุ่มเหนือยอดไม้สูง เสียงลมเริ่มพัดแรงขึ้นใบไม้ไหวระริก อากาศรอบตัวเย็นลงอย่างรวดเร็ว เสียงฟ้าคำรามเบา ๆ อยู่ไกล ๆ ราวกับเสียงเตือนของธรรมชาติ เสียงนกเริ่มเงียบหายไป เธอมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดกลัว "เหมือนฝนจะตกเลย เราต้องรีบกลับแล้วล่ะ" ฟ้าใสพูดกับตัวเองแล้วหมุนตัวกลับ เธอไม่รู้เลยว่าทางที่เธอกำลังเดินไปมันคนละทิศละทางกับตอนที่เดินเข้ามา ฟ้าใสเดินอยู่นานก็ไม่ถึงทางออกจากสวนลำไยสักที มองต้นไม้ต้นไหนก็ดูเหมือนกันไปหมด กว่าจะรู้ตัวว่าหลงทางทุกอย่างรอบตัวก็ถูกปกคลุมด้วยความมืด ขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะไปทางไหนเม็ดฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมา ยังไม่ทันที่ฟ้าใสจะหาที่หลบสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ฟ้าใสวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง และแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏเป็นใบหน้าสวย เมื่