"อะไรนะครับแม่?!"
"หนูยิ้มหวานเธอกลับต่างประเทศไปแล้ว..ครอบครัวของเธออยู่ที่โน่นเธอก็ต้องกลับไปสิ" มุกดาตอบด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ก่อนจะเดินไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ แต่ก็แอบชำเลืองตามองท่าทางของลูกชายแล้วอมยิ้ม
"แล้วทำไมแม่ไม่ห้ามเธอไว้ล่ะ" เขายังเดินตามแม่มาติดๆ
"แม่มีสิทธิ์อะไรไปห้ามเธอไว้ ก็ลูกไม่สนใจเธอเองจะให้แม่ห้ามไว้ด้วยเหตุผลอะไร"
พอได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็ถึงกับหัวเสียก่อนจะเดินฟึดฟัดขึ้นห้องไป
"นอนบ้านได้แล้วเหรอพ่อตัวดี" มุกดามองตามหลังลูกชายไป ปกติเวลาเกิดเหตุการณ์แบบนี้เขามักจะหายออกจากบ้านไปเป็นอาทิตย์ แต่วันนี้กลับเดินขึ้นไปบนห้อง ทำให้รู้สึกว่าพิภพดูเปลี่ยนไปจากเดิมเอามากๆ
คืนต่อมาที่ผับ...
"มึงเป็นอะไรของมึงไอ้พิภพ" วันนี้ปฐพีขออนุญาตภรรยาสุดที่รักออกมาที่ผับได้สองชั่วโมง พอมาถึงก็เห็นพิภพนั่งดื่มอยู่คนเดียวอย่างไม่ลืมหูลืมตา
"ทำไมวะ..ทำไม.." พิภพไม่ได้สนใจคำถามของเพื่อน
