เรไรยืนตะโกนเรียกเขาแบบนั้นอยู่นาน แต่ก็ไม่มีการตอบกลับจากคนข้างในเลย
"ถ้าคุณจะไม่ออกมาหาฉันจริงๆ ฉันไปก่อนนะ" แม้จะรู้ว่าพายุไม่ได้สนใจอะไรเธอแล้ว แต่ก็อยากบอกเขาไว้ก่อนที่จะไปจากตรงนี้
หญิงสาวจำใจเดินออกมาจนถึงหน้าปากซอยเพื่อรอเรียกรถแท็กซี่ ระหว่างทางเธอก็คอยหันกลับไปมองข้างหลังตลอดเวลา เผื่อว่าเขาจะตามออกมาแต่ก็ไม่มีวี่แวว
"จอดด้วยค่ะ" มือหนึ่งกวักเรียกแท็กซี่ อีกมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ยืนเรียกอยู่แบบนั้นเกือบครึ่งชั่วโมงก็ไม่มีรถคันไหนจอดรับเธอเลย ไม่รู้ว่าเพราะไม่ว่างหรือเพราะเห็นว่าร้องไห้อยู่ก็เลยไม่อยากยุ่งเรื่องของชาวบ้าน
เรไรจึงตัดสินใจเดินออกมาไกลอีกนิดจนถึงหน้าเซเว่น ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในเพื่อจะซื้อน้ำดื่ม จากนั้นก็ออกมารอรถที่ริมถนน
ดื่มเสร็จหญิงสาวก็ใช้น้ำในขวดนั้นล้างหน้าเพื่อลบคราบน้ำตาออก
"คุณทำอะไร"
เรไรได้ยินเสียงเหมือนใครบางคนกำล
