"ไหนบอกว่าจะนอนไงคะ"
"ขอเตือน!! ถ้าไม่อยากจะเจ็บตัวห้ามยั่วแบบนี้อีก" ปฐพีขบกรามแน่นพร้อมกับพลิกตัวขึ้นไปคร่อมร่างเธอเอาไว้
"ไม่ยั่วก็ได้ค่ะ ไม่ยั่วแล้ว" รุ่งฤดีใช้มือดันแผ่นอกแกร่ง เพราะรู้ว่าเขากำลังหมดความอดทน
"ไม่ทันแล้วมั้ง" ชายหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาซุกที่ซอกคอของเธอ เขาสูดดมกลิ่นหอมและใช้ริมฝีปากดูดดึงผิวเนียนเบาๆ "จ๊วบบบ~"
"คุณปฐพี! คุณอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ ฉันกลัวมันเป็นรอยแม่ฟื้นแล้วเดี๋ยวแม่เห็น"
"มีวิธีปกปิดรอยอยู่ไม่ใช่เหรอ" เขาพูดกับเธอแบบยิ้มๆ แล้วก้มลงไปดูดอีกครั้ง
"มันปกปิดไม่อยู่ทั้งวันนะ มันต้องได้เช็คตลอด ถ้าคุณทำเป็นรอยฉันจะโกรธแล้วนะ"
"โกรธมาเลยจ้าพี่อยากเห็นรุ้งงามของพี่โกรธ"
"โรคจิต!!"
"โรคจิตงั้นเหรอ" ปฐพียิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับกระชากชุดนอนของเธอออกจนมันขาดหลุดลุ่ย เพราะเนื้อผ้าค่อนข้างบาง
"คุณทำอะไร! ขาดแล้วเห็นไหม"
"ขาดก็ซื้อใหม่สิ เดี๋ยวพี่ซื้อให้ทั้
