บทที่ 20 มึงตาย!

1279 Words

ปฐพี 20 มึงตาย "คุณพายุ" พอเห็นว่าพายุยืนรออยู่ด้านนอก เธอก็รีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า "ทำไมร้องไห้ แม่เป็นอะไร" เขาถามเธอด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เวลาเดียวกันนั้นทางด้านปฐพี "ไอ้พายุ??" ตอนแรกที่ได้ยินชื่อพายุ ปฐพีก็นึกสงสัยว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร คงจะไม่ใช่คนที่เขาคิดหรอกนะ ทว่าพอได้ยินเสียงเพียงประโยคเดียว ชายหนุ่มก็จำได้ทันที ตุ๊ดดดด~ [โรงพยาบาล] "การผ่าตัดเป็นไปด้วยดีค่ะ ตอนนี้แม่ยังไม่ฟื้น" "โชคดีแล้วที่ การผ่าตัดราบรื่น" พายุเป็นห่วงเธอตลอดเวลา แต่กลัวว่าหากรีบมาจนเกินไปก็อาจจะดูไม่ดี จึงเว้นระยะห่างรอให้จนถึงเช้า "คุณมีธุระต้องมาแถวนี้อีกเหรอคะ" "ไม่มีธุระหรอก แต่ผมแวะมาให้กำลังใจคุณ" พายุมองดูหน้าหญิงสาวที่หน้าตาซีดเซียว เมื่อคืนเธอคงจะไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ "ขอบคุณนะคะ คุณก็เลยต้องเสียเวลาเพราะเรื่องของฉัน" "ทานข้าวบ้างหรือยัง หน้าตาซีดเซียวเลยนะ" "ยังไม่ได้ทานเลยค่ะ ตอนนี้ห

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD