ในเย็นวันหนึ่ง ผมกะจะมาหาใบหม่อนเพื่อเซอร์ไพรส์เธอ เห็นว่าเธอซ้อมอย่างหนัก แถมยังบ่นไม่พักว่าเครียดมากเพราะว่ายไม่ได้ดั่งใจหวัง แต่เมื่อผมมาจอดรถรอเธออยู่นั้น กลับมีผู้ใหญ่คนหนึ่ง เดินเข้ามาหาผมที่จอดรถอยู่
“หนุ่มนักศึกษาคนนั้นนะ มารอใคร” ผมชี้ตัวเองก่อนที่เขาจะพยักหน้า
“มารอใบหม่อนครับ”
“เฮ้อ...” จู่ ๆ ผู้ใหญ่คนนั้นก็ถอนหายใจยาวแววตาเปลี่ยนไปก่อนจะเคร่งขรึม เดินมาใกล้ผม
“อาจารย์คือโค้ชของใบหม่อน ช่วงนี้เหมือนเธอมีเรื่องทุกข์ใจบางอย่าง และอาจารย์ก็ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับแฟนของเธอรึเปล่า ถ้านายคือแฟนคนนั้นหวังว่าจะเข้าใจที่อาจารย์พูดนะ...วันนี้กลับไปก่อน ใบหม่อนต้องซ้อมอีกเยอะ อาจารย์ไม่อยากให้เธอมีความคิดที่โลเล ถ้านายรักเธอคงจะเข้าใจนะ”
“...” ผมพูดไม่ออก ตอนนี้โค้ชท่านนี้กำลังบอกให้ผมถอยห่างจากเธอ? แต่พอมาคิดดี ๆ ผมดันเห็นด้วยไปซะงั้น ใบหม่อนไม่ควรมีผมในความคิดในขณะที่ใกล้จะต้องเข้าร่วมที
