“ดูแลติณณ์ พูดแล้วห้ามคืนคำนะครับสาว...” ฉันไม่น่าพูดความในใจออกไปเลย ลืมไปว่าเจ้าตัวก็อยู่ข้าง ๆ เขินชะมัด
“ฉันก็...พะ...เพื่อนนายไง ก็ต้องดูแลเพื่อนเป็นธรรมดาอยู่แล้วย่ะ” ฉันกอดอกเชิดหน้าพลางยิ้มเยาะ
“เพื่อน? ใครเพื่อนเธอกัน” ติณณ์เองก็กอดอกมองกันด้วยสายตายากจะหยั่งคิด
“เหอะ...ก็เลิกกันแล้ว ไม่ใช่เพี่อนแล้วจะเป็นอะไรได้” ฉันเลิกคิ้วมองเขา
“เลิก? คนที่พูดว่าเลิกกันมีแค่หม่อน ติณณ์ไม่เคยพูดเลยนะว่าติณณ์เลิกกับหม่อน”
“ทำมาเป็นพูดดี...หันหลังให้กันแท้ ๆ อ่ะ...ติณณ์จะทำอะไร” จู่ ๆ เขาก็รวบตัวฉันเข้ากอด แถมมือเขายังกดหัวฉันให้แนบกับอกเขาไปอีก มันก็ดีใจอยู่หรอก แต่นี่มัน...วัด!!!
“ติณณ์ ปล่อยหม่อนก่อนนี่มันวัดนะ” ฉันพูดเสียงดังให้เขาได้สติ ทำให้เขาคลายวงแขนออกปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ
“ขอโทษที...พอดีหักห้ามใจไม่ได้ รีบออกจากวัดเถอะ ติณณ์อยากทำมากกว่านี้ครับ”
“เชอะ...ไม่มีทางซะหรอก...แบร่~~~”
