“อั่ก...ปวดเนื้อปวดตัวจัง” นั่นคือคำที่ฉันร้องออกมาเป็นคำแรกเมื่อลืมตาตื่นขึ้น ฉันกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อให้ชินกับการรับแสงในยามเช้า และมองเพดานสีขาวให้ห้องให้ชินตา ก่อนจะค่อย ๆ หยัดตัวขึ้นนั่งหายใจนิ่ง แล้วหันมองไปรอบ ๆ ห้องที่เงียบสงัดไร้เสียงใด ๆ รบกวน
“เรื่องเมื่อคืน~~~ หรือว่าฉันจะฝันไปจริง ๆ” ฉันก้มมองตัวเองที่แต่งตัวเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเรียบร้อยดี “เมื่อคืนไม่ใช่ว่าฉันล่อนจ้อนงั้นเหรอ” ฉันสับสนอยู่ไม่น้อย พอคิดว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงฝันทำให้ใจถึงเศร้าแปลก ๆ กันนะ
“คิดมากไปแล้วฉัน” ฉันส่ายหน้าไปมาก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง
“โอ๊ย!!!” วินาทีที่ฉันยืนขึ้นและก้าวขา อาการปวดหน่วงตรงหว่างขาก็เจ็บร้าวไปทั้งทรวงจนแทบต้องชะงักนิ่งยืน “เจ็บกีขนาดนี้ฝันบ้าอะไรกัน ติณณ์ได้กันแล้วชิ่งหนีเลยเหรอ” นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันคิดได้ มันรู้สึกเจ็บอยู่นะที่เมื่อคืนความเร่าร้อนของครั้งแรกกันและกันรุนแรงหนักหน่วง
