หอบเสื้อผ้า

“ที่รักคุณอยากทานอะไรไหมครับเดี๋ยวผมสั่งมาทานกัน” เสียงคนร่างใหญ่ ที่เข้ามาก่อกวนฉันไม่หยุดตั้งแต่เย็นทำเหมือนเป็นห้องของตัวเองแล้วไอ้กระเป๋าเดินทางใบใหญ่นั่นอีก “นี่คุณจะมาอยู่เป็นเดือนเลยหรือไงคะ” ฉันถามด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก “ใครบอกว่ามาอยู่เป็นเดือนละครับ” ผมจะมาอยู่เป็นปีเลยต่างหาก เขายิ้มยียวนหน้าทะเล้น เฮ้อออ ฉันได้แต่ถอนหายใจใส่หน้าเขา “หน้าไม่อาย หอบเสื้อผ้าหนีตามคนอื่น” ฉันกลอกตามองบนร่างใหญ่ที่ทำหน้าระรื่น “ก็รักเค้าอ่ะ ทำไงได้” เขาพูดแล้วเดินปรี่เข้ามากอดฉัน “เอาแต่ใจจังนะคะ” ฉันช้อนสายตามองร่างใหญ่ที่กำลังกอดฉันอย่างเบามือ “เขินจังไม่เห็นต้องชมขนาดนั้นเลย” สีหน้ายังกวนบาทาไม่เลิกแล้วไอ้ท่าทางออดอ้อนนี่อีก มันใช่คำชมซะที่ไหนกันเล่า ฉันได้แต่คิดแล้วก็ถอนหายใจ . “นี่คุณอย่ามาจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองเข้าตู้คนอื่นแบบหน้าด้านๆ แบบนั้นนะ” ฉันดุเขาที่กำลังพยายามยัดเสื้อผ้าตัว