“ใช่ แล้วไม่ต้องไปคิดเรื่องพวกนั้นนะ เรื่องที่ผ่านมามันแก้ไขอะไรไม่ได้ เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนดีอะไรนักหนา” เธอพยักหน้าเบา ๆ พลางอมยิ้มไปด้วย มันก็จริงเขาออกจะหล่อรวย เป็นคนมีอิทธิพลในมหา’ลัย ไม่แปลกที่จะมีคนอยากเข้าหา เธอเข้าใจดีก็แค่งี่เง่าชั่วครั้งชั่วคราว พอทำตัวแบบนั้นก็ละอายใจขึ้นมา
“ขอโทษนะจะไม่ทำตัวงอแงแบบนี้อีก” เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกอดเขาไว้ ก่อนจะซบศีรษะบนอกแกร่งเบา ๆ
เห็นเธอดื้อแบบนี้แต่บทจะอ้อนก็ทำเขาไปไม่เป็นตลอด มือหนาจึงยกขึ้นมาลูบเส้นผมสีน้ำตาลสลวยอย่างปลอบประโลม
“ถึงฉันจะชอบที่เธอหึงจนหน้ามืด แต่อย่าเอาเรื่องพวกนั้นมาคิดจะดีกว่า เพราะในใจของฉันมีแค่เธอเท่านั้นแหละ” เขาจะไปไหนรอด ดาน่าเหมือนใครที่ไหนกัน อีกอย่างถึงมีคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาแล้วเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้ว
สุดท้ายเขาก็คิดว่ายังไงตัวเองก็จะเลือกเธออยู่วันยันค่ำ เธอที่ทำให้เขาหัวใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้ง
