ในขณะที่ฝาแฝดกำลังมุ่งหน้าไปยังสนามเถื่อนนอกเมืองทางฝั่งดาน่าก็เดินหลับมายังห้องนั่งเล่น ก่อนจะทิ้งร่างกับโซฟาอย่างโมโห หางตาเหลือบไปเห็นลูน่ากำลังจ้องมองตาแป๋ว ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เท้าแล้วม้วนตัวนอนขดใกล้ ๆ ทำให้เธอยกมุมปากขึ้นมาบาง ๆ แม้ว่าแววตาจะเศร้ามากแค่ไหนก็ตาม
เธอรู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไปมันไร้ความหมายมาก เขาไม่ใส่ใจตัวเองเลยสักนิด แล้วเธอจะยังไปคิดแทนเขาทำไม ทั้งที่คิดแบบนั้นในอกกลับรู้สึกวูบโหวงและเศร้าอย่างประหลาด
“นายมันบ้าจริง ๆ แล้วแบบนี้ฉันจะเชื่อคำพูดได้ยังไงกัน”
เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เรื่องวันก่อนที่เขาสารภาพความรู้สึก เธอก็ยังไม่ได้หลงลืมมันแต่กลับคิดไม่ตก เพราะเขามีส่วนที่ทำให้เธอชอบและไม่ชอบอยู่มากเหมือน
และแน่นอนว่าดาน่าไม่ลืม ครั้งแรกที่ตกลงก็เพราะชอบใบหน้าร้าย ๆ นิสัยดิบเถื่อนไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใคร และเขาเป็นคนเดียวที่กล้าต่อกรกับทุกคน
ตอนนั้นคือวันที่วันไนท์
