น้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยออกมาอย่างยียวน และฟังดูสองแง่สองง่าม ทำให้เธอชะงักดวงตากลมโตเบิกกว้างแล้วรีบเงยหน้ามองเจ้าของเสียงทันที
“แค่ก แค่ก”
เมื่อเห็นว่าเป็นใครเธอจึงตกใจจนสำลัก พลางรีบควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋า เพราะรู้สึกว่าน้ำกำลังไหลตามมุมปาก
สภาพอนาถมาก
“ถึงกับน้ำแตกเลยเหรอเนี่ย” คิลล์เท้าคางจ้องมองดาน่าพลางยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้สนใจสายตาของใครสักนิด แค่เห็นเธอตกใจแทบตายนั่นมันก็คุ้มพอที่เขาจะถ่อสังขารมาอีกฟากของมหา’ลัยแล้ว
“อย่ามาทะลึ่ง” ดาน่าเช็ดหน้าเรียบร้อยก็หันมาถลึงตาใส่เขาทันที นอกจากจะมาแบบไม่ไม่ทันตั้งตัวแล้ว ยังพูดจาสองแง่สองง่ามกวนประสาทอีก
“ไม่เจอหน้ากันตั้งหลายวัน ปากเธอยังเหมือนเดิมเลยนะ”
“พอ ๆ กับเซลล์สมองของนายที่ไม่พัฒนานั่นแหละ”
“เธอจะพูดดี ๆ กับฉันบ้างได้ไหมยัยอีกัวน่า”
“นายว่าไงนะ!” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางกระแทกแก้วน้ำส้มลงกับโต๊ะอย่างแรง เขามันกวนประสาทมา
