“อย่ามาจับ!”
ดาน่าโกรธจนแทบกระอักเลือด เธอฟาดเขาไม่ยั้งก่อนจะเดินออกมา ไม่สนใจจะหันกลับไปมองเขาสักนิด ช่วยไม่ได้คนอย่างคิลล์สมควรแล้วที่จะโดนแบบนี้ ขออย่าให้เจอกันอีกเพราะเธอไม่รับประกันว่าจะอดทนได้นานแค่ไหน
เธอเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างโมโห ก่อนจะทรุดกายลงบนพื้นหญ้า ซึ่งเป็นสวนรกร้างห่างไกลผู้คนหลังตึกนิเทศศาสตร์ อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรง และขอบตาร้อนผ่าว มือบางจึงยกขึ้นมาแตะบนเปลือกตาเบา ๆ
เห็นแบบนี้เธอก็ไม่พวกบ่อน้ำตาตื้นเหมือนกันนะ ร้องไห้ล่าสุดก็คือตอนรู้เรื่องราวความรักของพี่สาว น้ำเสียงของเดวาที่เล่าออกมามันทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเดวาทั้งสุข และทุกข์ บางครั้งก็สดใสจนตาเป็นประกาย บางครั้งก็หัวใจเต้นแรง และบางครั้งก็เกลียดจนอยากจะหายไปจากตรงนั้น
หึ เหมือนเธอตอนนี้เลย ทำไมกัน!
“หืม พ่อโทรมาทำไมกัน โทรมาถูกเวลาเกินนะ” เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะปรับอารมณ์แล้วกดรับสาย ไม่อย่าง
