“ฉันเอง”
พาขวัญตัวแข็งทื่อเมื่อจดจำเสียงที่ดังทะลุโทรศัพท์มือถือออกมาได้เป็นอย่างดี
“คุณสุ...”
“มีความสุขมากสินะนังพาย”
“ไม่...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณสุ”
“แกไม่ต้องมาแก้ตัว ที่ฉันโทร. มาก็แค่อยากจะบอกให้แกรู้ว่าฟาลอสไม่ยอมกินนมมาสองวันแล้ว”
“ฟาลอส” พาขวัญหัวใจแทบสลาย “แล้ว...แล้วคุณสุพาฟาลอสไปหาหมอหรือยังคะ”
“ยัง ถ้าแกต้องการให้ฟาลอสเจอหมอ แกก็มาพาไปเองสิ”
“ได้...ได้ค่ะคุณสุ เดี๋ยวพายจะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” พาขวัญพูดได้แค่นั้นโทรศัพท์ก็ถูกกระชากออกจากมือ พร้อมกับกดตัดสายทิ้งในทันที
“คุณลาซทำอะไรคะ”
หล่อนหันไปต่อว่าเขาอย่างโมโห แต่ดูท่าทางของเขาแล้วไม่สะทกสะท้านอะไรเลย
“ฉันไม่อยากให้เธอคุยกับสุพรรษานาน เดี๋ยวจะติดเชื้อหลายใจจากแม่นั่นมา”
“คนปากร้าย”
ลาซาลอสไหวไหล่อมยิ้ม “ใช่ ปากของฉันร้ายกาจมาก เวลาที่ได้อยู่บนเนื้อตัวของเธอน่ะ พาย...”
“คน...คนบ้า...”
หญิงสาวรีบขยับถอยหนี เมื่อน
