มือใหญ่รูดซิปกางเกงขึ้น ขณะปรายตามองหล่อน
“ถ้าขัดใจฉันอีก ฉันจะทำยิ่งกว่านี้ จำเอาไว้”
แก้มนวลแดงก่ำ ความอับอายถาโถมเข้ามาในอก ที่แท้ฉากพิศวาสเมื่อครู่นี้ก็เกิดขึ้นเพราะ...พาขวัญไม่กล้าคิดต่อ เพราะมันเจ็บปวดเกินไป
“ลงโทษเสร็จแล้วก็กลับไปซะสิคะ พาย...พายจะต้องดูฟาลอส”
หล่อนเมินหน้าซีดๆ หนีเพื่อซ่อนหยาดน้ำตา “และก็ขอบคุณนะคะที่ไม่ทำให้ฟาลอสตื่น”
“อยากให้ตื่นไหมล่ะ ฉันจะได้ทำอีกครั้ง”
“อย่านะคะ” หล่อนกระถดหนี ขณะดึงกางเกงชั้นในขึ้นมาสวมมือไม้สั่น ความอัปยศอดสูแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง
“ฉันให้เวลาเธอจนกว่าฟาลอสจะตื่น แล้วเราจะกลับไปพร้อมกัน”
“ไม่นะคะ พายจะต้องดูแลฟาลอส”
“แต่ฉันไม่อนุญาต เธอจะต้องอยู่กับฉัน” คนพูดตาลุกวาวด้วยความไม่พอใจ
“ได้โปรดเห็นใจพายเถอะค่ะ พายทิ้งฟาลอสไม่ได้จริงๆ”
หล่อนเห็นสันกรามของลาซาลอสขบกันแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนที่เขาจะจ้องเขม็งมาที่หล่อน
“เธอไม่ใช่แม่ของฟาลอ
