บ่ายวันต่อมา ลาซาลอสถึงกับขบกรามแน่น เมื่อ สุพรรษาบุกมาหาเขาถึงที่ธนาคารโดยไม่บอกกล่าว
“ออกไปซะ ผมจะทำงาน”
สุพรรษาในชุดรัดรูปสีดำตัดกับสีผิวขาวเนียนอมยิ้ม ขณะเยื้องย่างเข้ามาหา โน้มร่างอวบอัดเข้ามาใกล้จนลาซาลอสต้องเมินหน้าหนีด้วยความรังเกียจ
“ทำไมถึงไล่กันแบบนี้ล่ะคะ”
“ออกไป”
“เราคนคุ้นเคยกันนะคะ”
ลาซาลอสขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้ และจ้องหน้าของสุพรรษาตาลุกเป็นไฟ
“ผมบอกให้ออกไปไง หรือว่าต้องให้คนมาลากออกไป สุพรรษา!”
สุพรรษาเห็นท่าทางโมโหจริงจังของลาซาลอสก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ ดังนั้นหล่อนจึงไม่คิดจะพูดจาหยอกล้ออีก
“สุก็แค่มาส่งข่าว”
“ผมไม่อยากรู้ข่าวอะไรของคุณทั้งนั้น” ลาซาลอสตัดบททันที และขยับออกมาจากโต๊ะทำงาน ตรงไปยืนอยู่ริมหน้าต่าง “อย่าให้ผมต้องไล่คุณอีกครั้งเลย สุพรรษา”
กลีบปากอิ่มที่เคลือบเอาไว้ด้วยลิปสติกสีแดงสดเม้มแน่นเข้าหากันอย่างโกรธจัด
“แล้วถ้าสุบอกว่าเป็นเรื่องของนังพายล
