“พายขอโทษ...” คำขอโทษดังแผ่วออกมาจากกลีบปากอิ่มที่สั่นระริกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่ใบหน้าสวยจะซบลงกับขอบเตียง มือเล็กกุมมือใหญ่เอาไว้แน่นด้วยความห่วงใย
“คนเจ็บน่าจะเป็นพาย ไม่ควรเป็นคุณลาซ...”
หล่อนยังคงร้องไห้ไม่หยุด จวบจนกระทั่งประตูห้องพักฟื้นเปิดกว้างออกนั่นแหละ ใบหน้านวลถึงได้เงยขึ้นและหันไปมอง
เมื่อเห็นว่าเป็นมาริออสที่เดินเข้ามา มือเล็กจึงรีบป้ายน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลุกขึ้นขยับห่างออกไปจากเตียงของลาซาลอส
“สวัสดีค่ะคุณมาร์ซ”
มาริออสยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินไปหยุดที่ขอบเตียง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ร่างแน่นิ่งของพี่ชายด้วยความเป็นกังวล
“พี่ลาซยังไม่ฟื้นอีกหรือครับ”
“ยังเลยค่ะ แต่คุณหมอบอกว่าคุณลาซพ้นขีดอันตรายแล้ว”
พาขวัญตอบเสียงสะอื้น ความรู้สึกผิดเจือปนอยู่ในกระแสเสียงจนมาริออสสัมผัสได้
ชายหนุ่มจึงหันมามอง ก่อนจะพูดปลอบใจ “มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะ พาขวัญ”
น้ำตาที่พ
