ตอนที่ 18
ร่างเล็กก้าวเท้าเดินตามหลังของชายหญิงคู่หนึ่งโดยที่หลอนควงแขนพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนานราวกับว่าลูกพีชกลายเป็นอากาศบริสุทธิ์รอบตัว พวกเขาเดินมาหยุดตรงหน้าลิฟต์เพื่อรอที่จะขึ้นไปยังชั้นบน ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไงเมื่อตอนอยู่ร้านอาหารก็ปวดใจมากพอแล้วแต่พอถึงโรงแรมก็ยังมีเรื่องให้เธอเจ็บใจอยู่ไม่น้อย ทำไมคนคนนั้นถึงไม่ใช่เธอนะ
“อันนี้เป็นคีย์การ์ดนะ อย่านอนดึกนะเสือพรุ่งนี้มีงานตอนเช้า”
“รู้แล้ว เธอก็เหมือนกันพรุ่งนี้พรีเซนต์งานอย่านอนดึกละ”
“ลิฟต์มาพอดีเลย ชั้นของเสืออยู่ชั้นที่สิบแปดนะ”
“เข้ามาสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม”
เสียงแข็งเอ่ยวาจากบอกคนตัวเล็กซึ่งในตอนนั้นลูกพีชกำลังเหม่อลอยเรียกสติกลับคืนมาได้ร่างบางก้าวเท้าเหยียบลิฟต์ขนส่ง หญิงสาวตัวแข็งทื่อฝืนกลั้นลมหายใจจนถึงชั้นที่ต้องการ เสียงแจ้งเตือนของลิฟต์เหมือนเสียงสวรรค์ที่เธอจะหลุดพ้นจากสถานการณ์ยากลำบากแบบนี้ ลูกพีชไม่รอช้ารี
