อารัมภบท

อารัมภบท คฤหาสน์หลังโตหรูหราสไตล์ยุโรป มูลค่ากว่าหนึ่งร้อยล้านบาท ห้องนอนของลูกสาวถูกตกแต่งด้วยโทนสีชมพูหวานดุจดั่งเจ้าหญิงในเทพนิยาย สาวน้อยกำลังหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเพื่อมองดูว่าชุดที่สวมใส่นั้นเหมาะสมกับเธอหรือเปล่า ลูกพีช หรือ ลภัสรดา หญิงสาววัยยี่สิบปีบริบูรณ์มีใบหน้างดงามดั่งนางพญา เรือนร่างอรชรสวมชุดเดรสลายดอกไม้สีม่วงอ่อน ผมสีน้ำตาลยาวสลวยติดโบสีขาวด้านหลัง เมื่อพอใจแล้วเธอฉีกยิ้มให้กับตัวเองในกระจก จากนั้นก็ลงไปด้านล่างด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มเป็นพิเศษ ก้าวขาลงบันไดมองเห็นโคมไฟระย้าคริสตัลราคาแพงก่อนจะตรงเข้าไปในห้องครัวซึ่งอยู่ด้านหลังของตัวบ้าน แม่บ้านประจำคือ ป้านาง กำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารมื้อค่ำให้กับคนในครอบครัว ถัดไปคือพี่สาวเพียงคนเดียวของเธอนั่นคือ ซาเนียร์ ซึ่งอายุห่างกับเธอถึงสองปีแต่ด้วยความสนิทสนมลูกพีชจึงเอ่ยปากเรียกพี่สาวเหมือนคนรุ่นราวคราวเดียวกัน “เนียร์ทำขนมมาให้เหรอ” “ใช่วันนี้ทำมาการองมาฝาก ให้บ้านหลังนู้นด้วย” “งั้นเดี๋ยวพีชเอาไปให้เอง” ว่าพลางมือบางยกกล่องสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาถือในมือ ดวงตากลมโตมองพี่สาวราวกับว่าขออนุญาต เมื่อรู้ว่าลูกพีชแอบชอบคนบ้านนั้น ซาเนียร์จึงพูดขึ้นทันทีจุดประสงค์ของการลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวก็เพื่อไปเจอคนคนนั้นสินะ ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นลูกพีชเอาแต่นอนเล่นอยู่ที่บ้านแต่พอรู้ว่าเขาจะกลับมาวันนี้เธอถึงกับอยู่ไม่เป็นสุขเลยทีเดียว “รู้นะ ว่าจะไปหาใคร” “ง่ะ ทำไมต้องรู้ทันด้วย” “รีบไปรีบมาทานข้าวแล้วกัน” “โอเคค่ะ พีชจะรีบกลับนะ” ตัวเล็กเดินออกจากบ้านด้วยความดีใจ มือเรียวสองข้างถือกล่องมาการองที่พี่สาวทำมาฝากแล้วก้าวเท้าเดินไปยังบ้านข้างๆ แม้คฤหาสน์หลังใหญ่จะมีรั้วกั้นรอบด้านแต่ลูกพีชก็ใช้ทางลัดสำหรับเข้าไปด้านในได้ไม่ยากเพราะคุ้นชินมาตั้งแต่เด็กและเธอเทียวไปเทียวมาระหว่างสองบ้านอยู่บ่อยครั้ง ร่างบางมุดตัวไปกับซอกเล็กๆ ไม่นานเธอก็เข้าไปอยู่ภายในบริเวณบ้าน ลูกพีชเข้าทางด้านหลังอย่างเคยเป็นประจำ เธอพบเจอกับแม่บ้านอย่าง ป้านิด เป็นคนแรกเพราะแม่บ้านกำลังทำความสะอาดอยู่บริเวณนั้น ป้านิดยิ้มให้กับคนตัวเล็กก่อนจะเอ่ยวาจาถามไถ่ขึ้น “คุณหนูพีช วันนี้มาหาใครคะ” “ป้านิด หนูแค่เอามาการองมาฝากค่ะไม่ได้มาหาใครเลย” “วันนี้คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงไม่อยู่หรอกนะคะ มีแต่คุณ..เข้าไปดูเองเถอะค่ะป้าว่า” ป้านิดกล่าวต่อหญิงสาวเบื้องหน้า ดวงตาคู่สวยสะท้อนถึงความสงสัยในทันทีแม่บ้านเว้นวรรคอีกคนอย่างรู้ใจว่าเธอต้องมาเขาเป็นแน่ คำยืนยันจากป้านิดทำลูกพีชดีใจเป็นอย่างมากแต่ก็ยังคงสงสัยว่าทำไมพ่อแม่ของเขาถึงไม่อยู่บ้านจึงเอื้อนเอ่ยวาจาถามถึง “ทำไมวันนี้คุณลุงคุณป้าไม่อยู่บ้านเหรอคะ” “ไปต่างประเทศค่ะ อีกสองสามวันกลับ” “งั้นหนูเข้าไปเลยนะคะ” “ไปเลยค่ะ” กล่าวแก่ป้าแม่บ้านก่อนที่เธอจะเข้าไปด้านใน มือบางจับกล่องสีน้ำเงินเข้มแน่น แค่รู้ว่าเขาอยู่บ้านคนเดียวหัวใจดวงน้อยก็เต้นรัว ความตื่นเต้นทำให้ลูกพีชสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เห็นว่าอีกคนนั่งอยู่ในห้องรับแขกเธอยืนทำใจอยู่สักพักจึงตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปทักทายผู้ชายรูปร่างสูงหน้าตาหล่อเหลา สวมชุดสูทดูภูมิฐานกำลังนั่งตึงเครียดอยู่เพียงลำพังเขาคือ เสือ พยัคฆราชวัยยี่สิบห้าปี “พี่เสือ ทำอะไรอยู่เหรอคะ” สายตาคมคายเหลือบมองมาทางเธอ แสดงออกถึงสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างชัดเจน “นั่งเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร” “หนูเอามาการองมาฝากค่ะ” “วางไว้ตรงนั้นแหละ” ลูกพีชวางกล่องสีน้ำเงินลงบนโต๊ะด้านหน้า แล้วพาตัวเองไปนั่งข้างๆ เขา ชายหนุ่มร่างสูงเขยิบตัวออกห่างทันทีเมื่อเห็นว่าเธออยู่ใกล้ชิด แม้จะแสดงออกถึงสีหน้าประหลาดใจแต่เธอก็ชินกับความรู้สึกแบบนี้แล้ว ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนั้นแต่ถามไถ่ความเป็นอยู่เขาแทน “พี่เสือดูเครียดๆ นะมีอะไรหรือเปล่า” “มันไม่ใช่เรื่องของเธอลูกพีช ถ้าหมดธุระก็กลับไปได้แล้ว” “ไม่เอาค่ะ พีชยังไม่อยากกลับ” พึ่งจะนั่งลงด้านข้างเขาไม่กี่นาที คนตัวสูงก็เอ่ยปากไล่ถึงอย่างนั้นคนหัวรั้นอย่างเธอไม่มีทางเชื่อฟังเด็ดขาดได้ยินแบบนั้นเสือระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ร่างสูงกอดอกแน่นกวาดสายตามองมาทางเธอทันที ราวกับว่าไม่พอใจในคำตอบเขาไม่ต้องการให้เธออยู่ที่นี่ต่อถึงลูกพีชจะเอ่ยปากยืนยันแต่ความต้องการคือให้เธอไปจากตรงนี้ซะ “กลับไปซะ ถ้าไม่ทำให้ฉันหายเครียดก็กลับบ้านเธอไป” “แล้วอะไรที่ทำให้พี่หายเครียดคะ” เอ่ยน้ำเสียงใสเอ่ยถามคนตรงหน้า เพราะเธอไม่อาจรู้เลยว่ามีสิ่งไหนที่ทำให้เขาหายเครียดได้ ลูกพีชพร้อมทำทุกอย่างไม่ว่าเขาต้องการหรืออยากจะได้อะไร เพื่อผู้ชายเบื้องหน้าแล้วเธอยอมทุ่มเททุกอย่างจริงๆ ให้เขามองเห็นเธออยู่ในสายตาบ้าง แต่แล้วคำพูดคำจาร้ายๆ ก็เปล่งออกมาจากผู้ชายที่เธอชอบมานานเกือบสิบปี “ก็การที่ไม่ได้เจอหน้าเธอไง ถ้าเข้าใจแล้วก็กลับไปซะ” ตัวเล็กอึ้งไม่พูดอะไรแม้จะเป็นคำพูดที่ทำให้เธอเสียความรู้สึก แต่ลูกพีชก็ยังปั้นหน้ายิ้มให้กับเขาได้ แล้วทำตามความต้องการของผู้ชายคนนี้ เธอเอ่ยวาจาลาแล้วเดินออกจากห้อง “งั้นหนูกลับก่อนนะคะ” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อก้าวขาพ้นประตูแล้วเธอปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มเนียนสองข้าง เสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เธอก็ยังยืนยันความรู้สึกเดิมกับเขา แม้อีกคนจะไม่เคยสนใจไยดีเธอเลยก็ตาม ****