45 ตามเมียกลับบ้าน
“เรากลับกันเถอะอิณรา ฉันมารับเธอแล้ว”
ราฟาเอลหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวผู้น่าสงสาร ก่อนจะทรุดกายลงตรงหน้าเธอ แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าบวมช้ำที่เปื้อนเปรอะด้วยคราบน้ำตาอย่างเบามือ ยิ่งเห็นร่องรอยบนผิวแก้มใสก็ยิ่งทำให้เขาโมโห หากเป็นไปได้ก็อยากจะซึมซับความเจ็บปวดนี้ไว้ เพราะเขาไม่อยากเห็นอิณราต้องเจ็บตัวอีกแล้ว
“ฉันมาช้าเกินไปใช่ไหม” ราฟาเอลเอ่ยถามเสียงเบาหวิวคล้ายคนหมดเรี่ยวแรง อิณราไม่ควรได้รับสิ่งนี้เพราะเธอไม่ได้ทำไรผิด
เขาต่างหากที่เข้าไปยุ่งกับชีวิตของเธอเอง
พรึ้บบ!!
“อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก!” อิณราปัดมือหยาบทิ้งสุดแรง ก่อนจะขยับถอยห่างออกมาจากร่างสูง
“ฉันขอโทษอิณรา ตอนนี้ฉันมารับเธอกลับบ้านแล้วนะ เรากลับกันเถอะ”
“คุณนั่นแหละที่ต้องกลับไป แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก!”
“เธอเป็นอะไรไป หรือเธอโกรธที่ฉันเข้ามายุ่งวุ่นวายกับบริษัท”
“ฉันโกรธที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิ
