รองเท้าผ้าใบคู่เล็กก้าวเร็วๆ ไปตามทางเดินยาวของคอนโด หัวใจเกนเต้นแรงจนเจ็บอก แสงแดดอ่อนส่องลอดกระจกใสมากระทบแก้มที่ยังแดงชื้นเพราะร่องรอยน้ำตา
เธอกัดริมฝีปากแน่น มือกำกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วซีด
“เธอทำถูกแล้วเกน ต้องปกป้องหัวใจตัวเอง” เกนคิดในใจบอกกับตัวเอง
แต่ยิ่งก้าวหนี ภาพเมื่อคืนกลับยิ่งชัดเจน สายตาคมดุดัน เสียงหอบพร่าที่กระซิบเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัมผัสร้อนแรงที่ทำให้เธอยอม และไม่ปฏิเสธเขา น้ำใสไหลอาบแก้มอีกครั้ง เกนยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ พยายามฝืนตัวเองไม่กลับไป
และในจังหวะนั้นเสียงโทรศัพท์เกนดังขึ้น เธอล่วงขึ้นมาจากกระเป๋า ชื่อที่ปรากฎหน้าจอ
“พี่คีย์”
เกนมือสั่นเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเลื่อนตัดสายทิ้ง แล้วเก็บลงกระเป๋าที่เดิม
“พอแล้ว เกนพอแล้ว” เธอพึมพำเสียงสั่น พาตัวเองออกจากคอนโดที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่ทั้งเจ็บและหวาน เกนเดินออกมาจนถึงถนนใหญ่ ก่อนโบกมือเรียกแท็กซี่ด้วยแร
