เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวารีบเข้าไปพบกับราตรีที่ห้องทำงานเพื่อคุยธุระเรื่องส่วนตัว
“ทำไมล่ะลูกแพร กรเขาไม่ดีตรงไหน”
“คือแพรไม่มีความรู้สึกรักเขาหลงเหลืออยู่อีกแล้วล่ะค่ะ แพรเองก็พยามแล้วนะคะ แต่ว่ามันไม่ใช่แล้ว”
“แต่กรเขาอยากกลับมาหาลูกนะ”
“แพรก็อยากจะให้โอกาสเขาเหมือนกัน แต่ความเจ็บปวดครั้งนั้นมันทำให้แพรจำ ซึ่งคงยากที่จะลืม”
“ให้อภัยเขาเถอะนะลูกแพร เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ป่านนี้เขาคงคิดได้แล้ว เขาก็โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะแล้ว คงไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ”
“คุณแม่ไม่ต้องมายัดเยียดเขาให้แพรหรอกนะคะ ยังไงแพรก็ยืนยันค่ะ ว่าแพรยังไม่พร้อมที่จะมีใคร แพรมีความสุขดีที่อยู่แบบนี้ อยู่เป็นโสด ทำงานไปแบบนี้ หวังว่าคุณแม่คงเข้าใจแพรนะคะ”
“โอเค ๆ” ราตรีจำยอมลูกสาว เพราะรู้ดีว่าเวลานี้ความหลงมันเอาชนะความรักได้ “ไม่ก็ไม่ แม่จะไม่บังคับลูกอีกแล้ว ให้ลูกตัดสิ้นใจเอาเองก็แล้วกัน”
“ขอบคุณค่ะคุณแม่”
“แต่เ
