เมื่อคืนหากว่าณีนราอยู่ในสภาพปกติ มันแน่อยู่แล้วว่าคงจะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องหลับไปเพราะพิษไข้ต่อในที่แห่งนี้ แม้จะทราบดีกว่ามีปากเสียงกับผู้เป็นสามีจนถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือ ราชสีห์ไม่มีทางจะกลับเข้ามาให้ตนเองได้เห็นหน้าอีก และมันเป็นเรื่องที่ดีมาก ๆ ส่วนเขาจะไปนอนอยู่ส่วนไหนของบ้านหรือโรงไม้แห่งนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธออยากจะรู้เช่นกัน ทั้งที่คิดแบบนั้นแท้ ๆ ทว่าพอเอาเข้าจริงตอนต้องตื่นมาอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางเตียงกว้าง ริมฝีปากเล็กที่เริ่มกลับมามีสีให้เห็นแล้วก็อดที่จะเม้มเข้าหากันไม่ได้ ร่างกายกับความรู้สึกของเธอกำลังเป็นอะไรกันแน่ ก่อนจะต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ตอนสมาร์ทโฟนสีเข้มข้างกายนั้นแผดเสียงร้องออกมาไม่หยุด อีกทั้งเพิ่งพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในชุดเสื้อผ้าตัวเดิมแล้ว และเป็นเชิ้ตที่มันยาวคลุมเข่าลงมา ชนิดที่ไม่ต้องเดาก็ทราบได้เลยว่าเป็นของใคร ถ้าอิ่มเอมเข้ามาเปลี่ยนให้ อย่างไรไม่

