ในขณะที่ทำความสะอาดช่วย ของขวัญก็ยังคงรอเอาคำตอบจากจ๊ะเอ๋อยู่
"ฉันจะเล่าให้แกฟังก็ได้ แต่จะมาเล่าในที่แบบนี้ได้ยังไง" จ๊ะเอ๋มองไปทั่วโรงอาหาร ถึงแม้ทุกคนจะหันเหความสนใจไปที่อื่นแล้วแต่ก็ยังมีมองมาอยู่บ้าง..ไม่เว้นแม้กระทั่งเขา
"รามมองอะไรคะ เดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก" แม้แต่มัลลิกาก็ยังรู้ว่าพระรามมองไปที่ไหน
"คุณก็กินก่อนสิ" ว่าแล้วพระรามก็ตักอาหารวางใส่จานให้กับมัลลิกา
"แกจะไปมองพวกเขาทำไม อย่าบอกนะว่ายังคิดอะไรกับเขาอยู่" ของขวัญเรียกสติเพื่อนให้กลับมา ..เพราะจ๊ะเอ๋มองนี่แหละพระรามถึงได้ตักอาหารให้กับมัลลิกา
"ฉันอยากเป็นผู้หญิงคนที่คุณพระรามตักอาหารให้จังเลย" พนักงานที่แอบมองอยู่แถวนั้น ต่างก็อิจฉามัลลิกาไปตามๆ กัน
"เราไปหาอะไรกินข้างนอกกันดีกว่า" จ๊ะเอ๋ลุกขึ้น แต่ขาที่เธอแกล้งสะดุดล้ม มันเจ็บจริง ก็เลยเดินไม่ค่อยถนัด
"แกเจ็บขาเหรอ"
"ลมแรงขนาดนั้นไม่เจ็บก็เกินมนุษย์แล้วล่ะ" เธอยอม
