เช้าวันใหม่....
ฉันตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของหมอเดย์ ฉันมองหน้าเขาแล้วยิ้ม รักผู้ชายคนนี้จัง
ตั้งแต่วันแรกที่เจอหมอที่โรงพยาบาลตอนไปเยี่ยมแม่ของเหมย ฉันก็ตกหลุมรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกและรักมาตลอด จะว่าแล้วก็ไม่น่าเชื่อนะว่าฉันกับหมอจะมีวันนี้ วันที่เขามีความรู้สึกดีๆ ให้ฉัน วันที่เรามีลูกด้วยกัน
ใจฉันมันให้อภัยเขาไปแล้ว…
“หล่อใช่ไหม ถึงมองหน้าขนาดนั้น” หมอเดย์ลืมตาขึ้นแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ฉันจึงรีบหันหน้าหนีแล้วพูด “แหวะหลงตัวเอง”
ฉันลุกขึ้น ทำท่าจะเดินลงจากเตียงแต่หมอเดย์คว้าเอวฉันไว้ก่อน
“ขอบคุณนะที่ให้อภัยฉัน”
“เป็นเพราะหมอเจ้าเล่ห์ต่างหากค่ะ” ฉันเมินหน้าหนี
“อะไรกันจะกลับคำพูดหรือไง ฉันมีคลิปเสียงนะ”
“เจ้าเล่ห์!”
“ฉันอยากให้เรามีความสุขกันจริงๆ สักทีไง ที่ผ่านมาเราเสียเวลามามากแล้วนะปลาย”
“แต่ถ้ามีอีกปลายจะหอบลูกหนีไปไกลๆ เลยคอยดู”
“ไม่มีวันนั้นหรอ
