Chapter 10 : พ่อเพื่อนฉีดน้ำใส่ตัว SM NC

Chapter : 10 “ไม่นะคะ...ถ้าพ่อกัดมากกว่านี้ หนูคง...อ๊าาา~พ่อ! พ่อคะ?! หนะ—หนูเสร็จอีกรอบแล้ว อร๊าง~!!” ไม่ทันจะกล่าวได้จนจบความรู้สึกที่พุ่งพล่านก็นำพาจันทร์เจ้าไปสู่จุดหมาย ร่องรักของเธอบีบรัดแท่งเนื้อที่เติมเต็มตัวเธออย่างแน่นขนัด ขณะเดียวกันร่างกายของเธอก็สั่นเป็นเจ้าเข้าโดยเฉพาะแข้งขาและสะโพกของเธอกล้ามเนื้อตรงส่วนดังกล่าวสั่นระริกและอ่อนย้วยทำให้เรี่ยวแรงของเธอหายวับไปจนรู้สึกว่าร่างกายมันเบาหวิวราวกับไม่มีน้ำหนัก ความรู้สึกที่เกิดขึ้นดำเนินอยู่เกือบนาทีกว่าทุเลาลง “หนูเสร็จ...แต่พ่อยัง...” คุณชาญกล่างขึ้นมาก่อนที่ถอนริมฝีปากออกมาจากยอดประทุมถันของเธอที่เต่งตึง มันสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเขาละจากมันไปและเริ่มเปลี่ยนท่วงท่า ชายหนุ่มรุ่นพ่อยกร่างเธอขึ้นและผลักให้ล้มลงไปกับเตียงนอนพร้อมขึ้นคร่อม แววตาของพ่อเพื่อนที่เฝ้ามองเธอแฝงไปด้วยความโหยหาและกามารมณ์ที่ทยานไปสู่จุดที่อันตราย “พ่อเสร็จช้า...หรือว่าหนูเสร็จเร็ว...ฮ่า...แฮ่ก...ฮ่า...แฮ่ก” จันทร์เจ้าหายใจแรงอย่างอ่อนล้าอ่อนเพลีย ขณะเหลือบมองอีกฝ่ายที่กำลังปกคลุมเธอจนไม่เห็นแสงไฟจากเพดาน ร่างหนาครอบงำร่างเล็กอย่างมิดชิดพร้อมขยับสะโพกอย่างพริ้วไหวไปด้วย “อาจจะทั้งสอง...” คุณชาญตอบกลับสั้น ๆ ก่อนที่จะเข้าไปกัดไหล่เธอและนัวเนียเธอราวกับว่าเธอเป็นกระต่ายตัวน้อยที่กำลังโดนเขาซึ่งเป็นเสือใหญ่ขย้ำและกลืนกิน “อร๊าง~! ท่านี้จุกมากเลยค่ะ...” จันทร์เจ้าสัมผัสได้ถึงการไหลเข้าไหลออกที่เป็นไปอย่างสุดสายทาง เข้ามาจนสุดและออกไปจนสุดก่อนที่จะกลับเข้ามาอีกรอบหนึ่ง ซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ วนไปอย่างไม่ขาดสาย เสียงตุบตับของเนื้อหนังที่กระทบกันดังระเรื่อยและถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ ทางฝั่งชายหนุ่มเองเขาเริ่มสัมผัสได้แล้วถึงจุดหมายปรายทางของเขา “ทนไว้...อีกนิดเดียว พ่อจะเสร็จแล้ว...พ่อจะเร่งให้เร็วที่สุด หวังว่าหนูจะทนไหว” ขณะที่กล่าวออกมาเช่นนั้นชายที่เรียกตัวเองว่าพ่อแต่มีความสัมพันธ์กับจันทร์เจ้าราวคู่รักก็ทำการผลักขาเธอให้ถ่างออกจนสุดพร้อมดันมันไป ณ ข้างลำตัวของเธอเอง เปิดเผยความสะดวกและยั่วยวนให้เขาได้กระทำชำเราอย่างที่เขาคาดหวังไว้ ทันทีนั้นเอง การสอดใส่ก็เร่าร้อนถึงขีดสุด เสียงกระแทกและเสียงครางดังก้องไปทั่วห้อง หนำซ้ำยังดังพอ ๆ กัน ไม่แน่ใจว่าการกระแทกนั้นรุนแรงมากหรือเสียงครางนั้นได้กลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนไปเสียแล้ว แต่ที่แน่ ๆ คือมันทรมานอย่างถึงที่สุดสำหรับจันทร์เจ้าที่ต้องน้อมรับมันเอาไว้โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย “อร๊าง! อร๊าง! อร๊าง! อร๊าง~!!” ในขณะที่กอดรัดกันอย่างเนืองแน่น จันทร์เจ้าก็ใช้กรงเล็บทั้งหมดของเธอเพื่อขีดข่วนเขาอย่างรัวแรง หมายให้เขาหยุด หมายให้เขาเบาลง แต่ไม่เลย นั่นเป็นเหมือนการเร้าโรมอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำไป สุดท้ายแล้วความรุนแรงและความเร่าร้อนก็มีแต่จะทวีความดุเดือดยิ่งขึ้นไปเรื่อย ๆ ‘ทรมานมากเลย...มากกว่าตอนนั้นเสียอีกทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เราเริ่มชินกับความรู้สึกแบบนี้แล้วนะเนี่ย...แต่มันก็มากเกินไปจริง ๆ เราทนไม่ไหวแต่ก็ต้องจำใจทนเพราะไม่มีทางเลือก ร่างกายมันร้อน มันเสียวซ่านไปทั้งตัว รู้สึกอยากจะดิ้นตายให้ได้เลย...' “พ่อชอบหุ่นหนูและเสียงหนูมากเลยจริง ๆ รวมถึงหมีแน่น ๆ ของหนูที่ตอดแรงแบบนี้ด้วย...มันทำให้พ่อทนไม่ไหวในแบบที่ไม่อยากหยุดเย็บหนูแม้แต่วินาทีเดียว อา...ใกล้แล้วล่ะ...ใกล้แล้ว...” คุณชาญกล่าวด้วยเสียงกระเส่าหนัก เขารู้ว่าหากเขาทำอย่างที่เขาคิดลงไปมันคงจะไม่ดีแน่ และคงจะแย่มากต่อทั้งตัวของจันทร์เจ้าเองและต่อทั้งตัวของลูกสาวของเขา(น้ำฝน)ด้วย อย่างไรก็ตาม สุดท้ายแล้วเขาก็กระแทกกระทั้นเธอรุนแรงที่สุดและอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากที่สุดก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำอุ่น ๆ ซึ่งเป็นน้ำเชื้อของเขาเข้าไปในร่างกายของเธอและก็ทำให้เธอดิ้นพล่านคาน้ำมือของเขาเอง “อร๊าาางงงงงง!!” เสียงกรีดร้องเฮือกสุดท้ายดังขึ้นมาจากในลำคอที่แหบแห้งไปหมดแล้วของจันทร์เจ้า เธอใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีสำหรับพันธนาการเขาด้วยขาและแขนราวกับงูเหลือมรัดพันเหยื่อ มิหนำซ้ำยังข่วนเขาไม่เลิกด้วยไม่ต่างอะไรกับสัตว์เล็กที่ดิ้นรนทุกวิถีทางในจุดที่จนตรอกที่สุด เพื่อที่จะให้รอดพ้นจากน้ำมือของสัตว์ร้ายตัวใหญ่ยักษ์ตัวนี้ไปให้พ้น แต่ในท้ายที่สุดแล้วเธอก็ไม่รอดอยู่ดี ”พ่อแตกในหนู...?!” จันทร์เจ้าเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่โรยรินใกล้โรยลาเหมือนดั่งกรีบดอกไม้ที่ร่วงโรย ขณะที่หลับตาปริ้มก่อนสติจะเลือนลางและหายลับไปในฝันหวาน ‘น้ำฝนมึงรู้อะไรไหม? พ่อมึงฉีดน้ำเชื้อใส่กูล่ะ...’ ความคิดสุดท้ายนั้นทำให้เธอสลบไสลไปด้วยความสุขและความรู้สึกยินดีที่มีต่อคุญชาญ ”อา...ดูเหมือนว่าเราจะต้องรีบไปซื้อยาคุมฉุกเฉินให้อีหนูนี่กินอย่างด่วนเลยภายในวันพรุ่งนี้ ถ้าเรายังไม่อยากให้เธอตั้งท้องลูกคนที่สองของเรา...” คุณชาญพึมพำด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นขณะจ้องมองใบหน้าสวย ๆ ของจันทร์เจ้าที่ไม่มีสติหลงเหลืออยู่แล้ว ก่อนที่จะถอดถอนแท่งเนื้อของเขาเองออกมา และเหม่อมองของเหลวสีขาวขุ่นนั้นกำลังไหลนองออกมาจากร่องรักสีชมพูหวานที่กลวงโบ๋ของเพื่อนลูกสาวคนนี้... วันต่อมา เวลา 07:02 น. เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านม่านบาง ๆ ในห้องนอน น้ำฝนค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น พลางขยี้ตาเบา ๆ เพื่อไล่ความงัวเงีย เมื่อดวงตาเริ่มปรับเข้ากับแสงยามเช้า เธอก็เริ่มเอะใจเมื่อหันมองไปที่เตียงข้าง ๆ และพบว่าไม่มีร่างของจันทร์เจ้า เพื่อนสาวรูมเมทของเธอนอนอยู่ “อีจันทร์เจ้า มันไปไหนของมันตั้งแต่เช้าล่ะเนี่ย” น้ำฝนพึมพำเบา ๆ อย่างสงสัย ในใจก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะเพื่อนของเธอมักจะตื่นช้ากว่านี้เสมอ เธอเดินวนหาไปรอบ ๆ ห้อง มองหาจันทร์เจ้าที่มักจะทิ้งข้าวของหรือของใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้ แต่วันนี้กลับไร้ร่องรอยของเธอ สุดท้าย เมื่อไม่พบเงาของเพื่อน น้ำฝนจึงตัดสินใจเดินไปหาคุณพ่อ ณ ห้องข้าง ๆ ซึ่งมักจะตื่นแต่เช้าเช่นกัน หวังว่าเขาจะเห็นจันทร์เจ้าหรือรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ใจของน้ำฝนเต็มไปด้วยความสงสัยพลางคิดว่าเพื่อนสาวของเธอหายไปไหนกันแน่ในเช้านี้ ซึ่งอันที่จริงหายไปตั้งแต่เมื่อคืน To be continued...