Last Chapter
ยามค่ำคืนที่หน้าโรงแรมเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นน้ำเบา ๆ ที่กระทบกับเรือเล็กที่ลอยล่องอยู่ในคลองใกล้เคียง ลมพัดแรงพอให้ใบไม้ปลิวสะท้าน และท้องฟ้าโปร่งเต็มไปด้วยดวงดาว น้ำฝนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ริมคลอง มือหนึ่งถือบุหรี่ที่ปลายไส้ยังคุกรุ่นอยู่ เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ปล่อยควันออกมาอย่างเชื่องช้า แววตาครุ่นคิดและไหล่ที่ดูเหมือนจะหนักอึ้ง
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังขึ้น น้ำฝนหันขวับไปอย่างลนลานเมื่อเห็นจันทร์เจ้าเดินตรงเข้ามา เธอรีบดับบุหรี่ที่ถืออยู่กับที่วางแขนของม้านั่ง ราวกับพยายามซ่อนหลักฐาน
“สูบไปเถอะ...กูรู้อยู่แล้ว” จันทร์เจ้าเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
น้ำฝนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยายามทำตัวสบาย ๆ “มึงลงมาทำอะไร?” เธอถาม ขณะที่หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกครั้ง ราวกับยอมรับในสิ่งที่หนีไม่พ้น
จันทร์เจ้ายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ “กูลงมาดูมึงไง พ่อมึงบ
