Chapter 5 : พ่อเพื่อนชวนให้ไปนอนด้วย NC

Chapter : 5 ‘ดีนะที่เขายังไม่แตกในเรา...แต่แบบนี้มันก็ทำให้เขินเป็นบ้าเลยเหมือนกัน...ดูนมข้นหวานพวกนี้ที่เปื้อนหน้าท้องเราสิ...มันอุ่นแถมยังให้ความรู้สึกเหนียวแปลก ๆ อีกต่างหาก’ ด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อไปหมด จันทร์เจ้าและคุณชาญถอดถอนริมฝีปากออกจากกัน น้ำลายหยาดเยิ้มเล็กน้อยดูยั่วยวน แต่ที่ยิ่งไปกว่าใบหน้าที่ร้อนแรงของกันและกันคือบริเวณใต้สะดือของทั้งคู่ คนหนึ่งมองร่องรักสีชมพูหวานนั้นที่ถูกตนเองขยายจนกว้างและเย้ายวน รู้สึกอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วมือเข้าไปยุแหย่และจับต้อง ‘อา...ยั่วดีจริง ๆ ’ คนหนึ่งมองดูแท่งเนื้อนั้นที่กำลังกระดุกกระดิกราวกับมีชีวิต เธอจำได้อย่างชัดเจนด้วยความรู้สึกที่ยังคงค้างคาอยู่ว่ามันเคยเข้ามาในร่างกายของเธอและทำให้เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง ‘อยากโดนอีกจัง...’ ท่ามกลางความรู้สึกหื่นกระหายที่ยังไม่หมดไปแม้จะเสร็จสมไปแล้วรอบหนึ่ง ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นมา มันเป็นเสียงทั่วไปแต่ก็ทำให้รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาได้ เพราะใครบางคนที่ทั้งคู่ต่างก็ไม่อยากให้เข้ามารับรู้ต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ครึ๊ก! เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกกระตุ้นให้จันทร์เจ้าลุกลี้ลุกลนรีบลุกขึ้นและกลับเข้าไปในห้องของเธออย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของคุณชาญ เขาเพียงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและสวมกางเกงกลับเจ้าที่จากนั้นก็ออกไปจากห้องของลูกสาวตัวเองเพื่อไปเตรียมอาหารต่อ ‘ดูเหมือนช่วงนี้จะมีอะไรน่าตื่นเต้นให้เราทำแล้วสิ...อา...นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้เย็บใครเลย...นึกว่าจะสึกหรอไปแล้วเสียอีก’ คุณชาญคิดงั้นพลางมองดูที่เป้ากางเกงตัวเอง มันกระตุกเบา ๆ สองสามครั้งตามการบังคับควบคุมของเขา ขณะกลับเข้าไปในห้องของตัวเองเพื่อเริ่มต้นทำในสิ่งที่ค้างคาอยู่ต่อ ทางฝั่งจันทร์เจ้า ทันทีที่ถอดชุดที่แปดเปื้อนน้ำเชื้อของคุณชาญออก หญิงสาวก็รีบนุ่งผ้าขนหนูในทันทีพร้อมนำชุดนั้นไปหมกไว้ในตะกร้าผ้าที่เตรียมจะนำไปซัก ขณะนั้นเอง น้ำฝนที่ออกมาจากห้องน้ำก็มองดูจันทร์เจ้าที่รีบร้อนด้วยความสงสัย เหนือจากมันไม่ปกติที่อีกฝ่ายจะเป็นเช่นนี้ “รีบไปไหน...เดี๋ยวก็ลื่นล้มหรอก..." น้ำฝนกล่าวด้วยความเป็นห่วงเป็นใย แต่ก็ไม่ได้อะไรมากเพราะการที่อีกฝ่ายดูรีบร้อนเช่นนี้ก็น่ารักและแอบตลกขบขัน “กูปวดท้องนิดหน่อย...” “ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้มั้ง...” เมื่อเข้าไปในห้องน้ำและล็อคประตูอย่างฉับไวอความรู้สึกสับสน อับอายและรู้สึกผิดก็จู่โจมเธอในทันที ‘เราพึ่งจะทำกับคุณชาญไป...เราพึ่งจะทำกับคุณชาญไป...เราพึ่งจะทำกับคุณชาญไป...’ จันทร์เจ้าคิดวนซ้ำไปซ้ำมาเช่นนั้นขณะอาบน้ำล้างคราบเหงื่อและคาบน้ำเชื้อนั้นออกไป ก่อนที่จะค่อย ๆ สงบลงในที่สุด แต่ความรู้สึกตื่นเต้นและลุ้นระทึกยังคงอยู่ ‘อยากรู้จังว่าพ่อเขาจะคิดยังไงกับเรา...?’ ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ ตั้งแต่ทานข้าวจนถึงเข้านอน แม้จะมีสบตากันบ้างและเหม่อมองกันบ้าง โดยรวมทุกอย่างยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยน จันทร์เจ้าและคุณชาญยังคงเก็บควาทรู้สึกที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นไว้กับตัว ไม่เล็ดรอดให้น้ำฝนจับได้แม้แต่น้อย จนกระทั่งในคืนนั้น ด้วยความหิวผนวกกับรู้สึกนอนไม่หลับ จันทร์เจ้าในชุดลำลอง กางเกงขาสั้นทรงสปอร์ตสีดำ เสื้อกล้ามสีขาวมีแจ็คเก็ตกันหนาวสวมทับ เธอลงมายังชั้นล่างสุดเพื่อหาซื้ออะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อ ตอนนั้นเองเธอได้ก็บังเอิญพบกับชายหนุ่มที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่ม อีกทั้งยังเป็นคนที่คุ้นเคย เขากำลังเลือกซื้อของกินอยู่ “คุณชาญเขาหล่อมากเลยว่าไหมแก ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะมีลูกแล้ว แถมลูกสาวเขาก็ยังโตแล้วด้วย” “ได้ยินมาว่าเขาอายุแค่ 36 เอง แถมยังเป็นพ่อหม้ายด้วยนี่ อยากรู้จังว่าเขาจะรับภรรยาเพิ่มไหม?” เมื่อเข้ามาได้ร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมงล่างตึก จันทร์เจ้าก็เผอิญไปได้ยินเสียงซุบซิบของพนักงานในร้านเข้า “แต่ฉันได้ข่าวมาว่าเขาไม่สุงสิงกับผู้หญิงคนไหนเลยนะตั้งแต่ภรรยาเก่าเขาเสียไป” “คงจะรักลูกรักเมียน่าดูเลย... เฮ้อ~ถ้ามีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขาตกหลุมรักได้ เธอคนนั้นจะน่าอิจฉามากเลย...” หน้าร้านสะดวกซื้อ แม้จะยังขวยเขินอยู่มาก แต่ในที่สุดจันทร์เจ้าก็เลือกที่จะเข้าไปทักเขาหลังจากที่ซื้อของกินที่ต้องการเสร็จ ”พ่อคะ ดึกดื่นป่านนี้แล้วมาซื้ออะไรงั้นเหรอ? ” หญิงสาวพยายามทำตัวให้ดูปกติมากที่สุดเท่าที่ทำได้ขณะเรียกความสนใจจากเขา คุณชาญหันมามองเธอด้วยรอยยิ้ม “มันเป็นกิจวัตรของพ่อน่ะ พ่อมักจะออกมาซื้อนมเสริมโปรตีนกินก่อนนอน แล้วหนูล่ะ...” “หนูนอนไม่ค่อยจะหลับเลยออกมาหาซื้ออะไรกินนิดหน่อยค่ะ...” ระหว่างที่สนทนากันไป ด้วยความใจสั่นและรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมา มันทำให้จันทร์เจ้าไม่กล้าสู้หน้าเขา ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ คุณชาญก็ทำการโอบไหล่เธอและพาเธอขึ้นลิฟท์เพื่อกลับไปที่ห้องนอน ณ ชั้นบน หลังจากที่ประตูลิฟท์ปิดตัวลงชายหนุ่มก็กล่าวขึ้นมาและทำให้หญิงสาวที่อ่อนไหวอยู่แล้ว อ่อนไหวยิ่งกว่าเดิมไปอีก “หนูอยากนอนหลับรึเปล่า? ที่ห้องของพ่อ...พ่อช่วยหนูได้นะ...” คุณชาญกล่าวด้วยเสียงกระซิบที่ข้างใบหูจันทร์เจ้า ทำให้หญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา เธอรู้... เขารู้... ว่าทันทีที่เข้าไปในห้องนอนของชาญความเร่าร้อนจะเริ่มต้นขึ้น จันทร์เจ้ากล่าวกึ่งท้าทายกึ่งสดใสขณะช้อนตามองคุณชาญด้วยดวงตาไร้เดียงสานั้นของเธอ “พ่อคงจะไม่ทำอะไรมิดีมิร้ายหนูใช่ไหมคะ?” คุณชาญตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะใช้มือลูบหัวเธออย่างเอ็นดู “แน่นอน... พ่อจะไม่ทำ...” พูดอีกอย่าง แต่คิดอีกอย่าง ‘ไม่ทำแค่เบา ๆ แน่ คืนนี้พ่อคนนี้จะจัดหนักจัดเต็มให้หนูเอง ทดแทนช่วงเวลาก่อนหน้าที่พ่อยังไม่หนำใจ...’ To be continued...