ธพัชร์กลับมาถึงรังรักของเขากับมิตา ห้องทั้งห้องมืดสนิท ว่างเปล่าไร้เจ้าของห้องที่เขาเคยนอนกกกอดทุกคืน
เขาเดินตามหาเธอทุกซอกทุกมุมก็ไม่พบ กำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเธออีกครั้ง แม้จะมั่นใจว่าเธอคงไม่ยอมรับสายเขาเหมือนเดิมก็ตาม
แต่แล้ว ประตูห้องพักก็เปิดออก คนตัวบางดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างหนักมองสบตากับผู้ชายที่ดวงตาบวมช้ำไม่ต่างจากเธอนิ่งนาน
ก่อนจะเป็นเขาที่เดินเร็วๆ มาคว้าเธอไปกอด แต่คนตัวบางกลับตวัดมือฟาดหน้าเขาอย่างแรงจนหน้าหันไปอีกทาง
ธพัชร์ชะงักนิ่ง ค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าเธอด้วยดวงตาแดงช้ำมีน้ำตาเอ่อรื้นคลอหน่วย ไม่ต่างจากเธอที่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเช่นกัน
“มิตา ฟังผมก่อน”
เขายื่นมือไปหาเธอ แต่เธอกลับปัดมือเขาออกอย่างแรง ทั้งยังถอยหลังหนีเขาอีกก้าว
“จะโกหกอะไรฉันอีก”
“ผมขอโทษ แต่ฟังผมก่อนได้ไหม ผมขอร้อง”
“หึ คนอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาขอร้องฉัน ออกไปจากห้องของ
