สองปีต่อมา สนามบินสุวรรณภูมิ
ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมูยืนรอรับสัมภาระของตนเองบริเวณจุดรับกระเป๋าภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้า ด้วยความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกับท่ายืนดูภูมิฐานสง่างาม ทำให้เป็นที่สะดุดตาแก่บรรดาลูกเรือสาวที่เครื่องเพิ่งแลนด์ดิ้งลงบนภาคพื้นดินได้ไม่ยาก
วสันต์มองแค่หางตา ก็รู้ว่ากำลังมีกลุ่มแอร์โฮสเตสสาวจากสายการบินที่ตนเองใช้เดินทางกลับมาประเทศกำลังมองมายังเขา และดูเหมือนพวกเธอกำลังเชียร์เพื่อนที่ตัวเล็กและดูน่ารักที่สุดในกลุ่มให้เข้ามาทำความรู้จักตนเอง
‘ตึกๆ ตึกๆ’
เสียงรองเท้าหุ้มส้นสีดำค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้ตนเองเรื่อยๆ และเป็นจังหวะเดียวกันกับสัมภาระที่รอคอยถูกสายพานลำเลียงมาถึงจุดที่ยืนอยู่ รองประธานหนุ่มจึงหันไปสนใจกระเป๋าล้อลากของตนเองพร้อมกับยกมันลงมาวางบนพื้น
“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงหวานฉบับสาวทำงานบริการบนเครื่องบินดังขึ้นจากทางด้านข
