17. ลาก่อนความทรงจำสีหวาน

17 - ลาก่อนความทรงจำสีหวาน– ณ.สนามบิน แพรวลากกระเป๋าทั้งสองใบเข้าด้านในสนามบินโดยที่มีคุณตาคุณยายมาส่ง เธอหันไปจับมือกับพวกเขา กอดกันไม่ห่าง “ถ้าหลานไป ยายกับตาต้องเหงามากแน่ ๆ” ยายของเธอเอ่ยด้วยความรู้สึกเศร้า และเธอเองก็เศร้าไม่ต่างกันในขณะที่ตาของเธอก็ลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา “คุณยายคะ คุณตาคะ ไม่ต้องห่วงค่ะ ถึงแพรวจะกลับไปที่โน้น แต่เราก็คอลกันได้ โทรหากันได้ แพรวจะไม่ทำให้คุณตาคุณยายเหงาแน่นอนค่ะ แพรวสัญญา” พวกท่านกุมมือเธอด้วยความรักและความอบอุ่นอยู่เต็มอกจน “หลานยังพอมีเวลาใช่มั้ย” คุณตาเอ่ยขึ้น “ค่ะ ยังไม่ถึงเวลาเช็คอินค่ะคุณยาย ประมาณครึ่งชั่วโมง” “งั้นรอเจอตาเอ็ดก่อน ยังไงเขาก็อาเรา” คุณตาเอ่ยออกมา ซึ่งมันไม่ง่ายเลยที่ตาจะพูดแต่ล่ะคำ ซึ่งเอาเข้าจริงฉันก็อยากเจออามาก ๆ เหมือนกัน เราสามคนนั่งรอตรงม้านั่งหน้าจุดเช็คอินได้ไม่นาน ร่างของชายตัวโตก็วิ่งมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก พอมาถ