*****ถังหูลู่ถอนหายใจพรืดอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนที่จะค่อย ๆ เงยหน้ากลับไปมองเหมย แล้วฝืนยิ้ม
“เอ่อ...ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ”
เหมยเพียงพยักหน้า ก่อนจะผละจากไปอย่างเงียบ ๆ
เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว ถังหูลู่ก็รีบปิดประตูในทันที
เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ขณะที่พิงแผ่นหลังกับประตูที่เพิ่งปิดลง
เสียงล็อกคลิกเบา ๆ กลับฟังดูดังสนั่นในหัวเธอ คล้ายเป็นสัญญาณบอกว่าต่อจากนี้...เธอต้องเผชิญหน้ากับหายนะ ‘สองตัว’ ในห้องนี้เพียงลำพัง
ถังหูลู่ค่อย ๆ ลดสายตาลงมองเจ้าแมวอ้วนในอ้อมแขน—ร่างนุ่มฟูของเป่าเปายังซุกตัวสบายใจราวกับไม่ได้ก่อวีรกรรมอุกอาจอะไรไว้เลยสักนิด
มันแหงนหน้ามองเธอ ตาสีฟ้ากลมโตบริสุทธิ์ราวอัญมณีในแสงแดด สะอาดใส...และแฝงความไร้เดียงสาเกินจริง
‘ไร้เดียงสา? บ้าเถอะ!’
”ไอ้ตัวแสบ! แกลงไปทำบ้าอะไรข้างล่างฮะ!?” เธอกระซิบตวาดเสียงเขียว พร้อมขยับมือเขย่ามันเบา ๆ ด้วยอารมณ์เดือดพล่าน
เป่
