"ตอนนี้เราได้ถ่ายเกล็ดเลือดให้เด็กแล้ว แต่ต้องรอดูอาการไปสักระยะก่อน ถ้าเด็กฟื้นตัวได้ หมอถึงจะให้ย้ายออกมาอยู่ที่ห้องพักฟื้น"
คำว่ายกภูเขาออกจากอกมันยังน้อยไปสำหรับเนตรนภา..เมื่อได้ยินสิ่งที่หมอพูด
หญิงสาวไม่รู้จะขอบคุณพวกเขายังไงดี ถึงแม้อนาคตข้างหน้าเธอจะไม่ได้เลี้ยงลูกเอง เพราะพวกเขาคงไม่ปล่อยเลือดเนื้อเชื้อไขให้มาตกระกำลำบากกับแม่ที่อดมื้อกินมื้อแบบเธอ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.. และตอนนี้ก็ค่ำมากแล้ว
คืนนี้เนตรนภาขอเฝ้าลูกอยู่ที่หน้าห้อง ICU โดยขอร้องให้พวกเขากลับไป แต่คันศรไม่กลับ เขาให้ธนูพาแม่กลับบ้านไปพักผ่อนก่อน ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้น เขาอยากจะพูดอะไรกับเธอหลายสิ่งหลายอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง
"คุณหิวไหม" คำแรกที่พ่อของลูกพูดกับเธอ เพราะเขายังไม่เห็นเธอกินอะไรมาทั้งวัน
"ไม่ค่ะ ถ้าคุณหิวคุณก็ไปกินเถอะ"
"คุณยังไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันทำไมไม่หิว"
"ความหิวแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได
