"ผมไม่เชื่อ" ที่เขาไม่อยากจะเชื่อ เพราะธนูรู้ดีว่าแม่คงจะรับไม่ได้ถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะเป็นผู้หญิงแกร่ง..ใจดี..รับได้ทุกเรื่อง แต่ยกเว้นเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่าแม่ของเขาจะเหยียดเพศ..แต่เพราะมีปม
"ฉันจะกลับบ้าน" ยังไงเธอก็เป็นคนนอก และคำพูดของเธอก็คงจะมีน้ำหนักไม่พอ หญิงสาวก็เลยไม่อธิบายอะไรต่อ
"คุณโกรธผมเหรอ"
"ฉันจะโกรธคุณเรื่องอะไร"
"ก็เรื่องที่ผมไม่เชื่อนี่ไง"
"คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็เรื่องของคุณสิ..แต่ตอนนี้ฉันอยากจะกลับบ้านแล้ว"
เขาขับรถพาเธอมาจนถึงบ้าน โดยที่ไม่มีคำพูดใดออกมาอีก
พอรถจอดสนิท ช่อชบาก็ลงไปโดยที่ไม่พูดอะไรเหมือนกัน ชายหนุ่มได้แต่มองตามคนตัวเล็กที่เพิ่งจะเดินเข้าบ้านไป..และตอนนี้เขาก็สับสนไปหมดแล้ว
เช้าวันต่อมา..
"คุณธนูคะ" นิสาแอบรอธนูอยู่แถวนั้นนานแล้ว พอเขาเดินเข้ามาก็รีบเข้าไปทัก
"ครับ"
"ทำไมพูดเหมือนห่างเหินกันจังเลย ทั้งๆ ที่เมื่อคืนยังควงนิสาไปออกงานอยู่เลย
