“อ้า...ชนแก้ว...!”
เสียงเฮฮาของบรรดากลุ่มเลขานุการของประธานบริษัทดังขึ้นภายในร้านลั่วอิง ร้านเหล้าแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องบรรยากาศสุดหรูที่ผสมผสานความคลาสสิกกับความโมเดิร์น แสงไฟสีส้มนวลส่องกระทบโต๊ะไม้เข้ม เสริมบรรยากาศให้ดูอบอุ่นแต่ก็แฝงความเย้ายวน เสียงเพลงแจ๊สผสมกลิ่นอายดนตรีจีนคลอเบาๆ ตามจังหวะของคืนวันศุกร์ที่ครึกครื้น รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย หัวเราะ และเสียงแก้วกระทบกันไม่ขาดสาย
โต๊ะของเหมยลี่และเพื่อนๆ ที่เป็นเลขาฯ รวมแปดคนนั่งอยู่มุมหนึ่งของร้าน มีหม้อชาบูหม่าล่าที่เดือดพล่านอยู่กลางโต๊ะ กลิ่นเครื่องเทศหอมฉุยลอยขึ้นผสมกับกลิ่นเหล้า พวกเขานั่งดื่มกันตั้งแต่เลิกงาน และตอนนี้ก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว แต่บรรยากาศก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะซาลง
“เลขาเหมย คุณดื่มกับพวกเรามาตั้งนาน ทำไมคุณไม่เห็นเมาเลยละคะ ต่างจากพวกเราที่คอพับคออ่อน เหมือนคนแพ้แอลกอฮอล์เลย” เจิ้นเสี้ยวเอ่ยถามเหมยลี่ มองเหล่าเล
