เหมยลี่นั่งรถประจำทางมาส่งในย่านชานเมือง เธอลงจากรถประจำทางเดินไปไม่ถึงร้อยเมตรก็ถึงอพาร์ทเม้นท์ที่เธอเคยอยู่ เหมยลี่ก็จ่ายค่าฟรีๆ มาส่งเดือนแล้ว ทุกทีจะโอนมาให้เจ้าของอพาร์ทเม้นท์ เธอชื่อจ้าวหว่าน เธอเป็นเจ้าของอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ ในย่านนี้อพาร์ทเม้นท์ของเจ้าหว่านดูสวยงามเพราะต้นไม้นานาพันธุ์นำมาปลูก และยังดูสะอาดสะอ้านกว่าแถวนี้ อาจเป็นเพราะค่าเช่าแพงกว่าที่อื่นประมาณห้าร้อยหยวน แต่ว่าเหมยลี่ไม่ได้จ่ายค่าเช่าในช่วงเรียนแต่อย่างใด เพราะมันรวมกับค่าทุนการศึกษามาแล้ว อีกสองเดือนข้างหน้ารับปริญญาคงได้เป็นเจ้าของทุนแล้ว ที่สำคัญเธอไม่ได้ทุนเพียงแค่คนเดียว ยังมีคนที่ได้ทุนนี้อีกสี่คน แต่ต่างมหาวิทยาลัยกัน
เหมยลี่ก้าวเดินเข้ามาในอพาร์ทเม้นท์พบเจอผู้คนเธอก็เผยรอยยิ้มและกล่าวทักทายเป็นประจำ เหมยลี่เดินไปที่ห้องต้อนรับ ซึ่งเป็นห้องพักของเจ้าของอพาร์ทเม้นท์ด้วย
“สวัสดีค่ะ ป้ากงลี่” เหมยลี่ทักทายเ
