บทที่ 5อาการมันเป็นยังไง 2

หลายนาทีต่อมาเพลงเหนือหอบร่างกายของตัวเองเดินมานอนลงบนเตียงนุ่มอย่างเคย บรรยากาศภายในห้องยังคงสว่างไสวคนตัวเล็กแทรกตัวภายใต้ผ้าห่มผืนโต จากนั้นจึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเลื่อนดูสิ่งที่น่าสนใจ พยายามดึงความสนใจของตัวเองให้จดจ่ออยู่กับหน้าจอแสงสีฟ้าทว่าภายในใจเฝ้ารอร่างสูงของเขาเดินเข้ามาในห้อง เธอกลัวเหลือเกินว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะทำให้เพื่อนตัวโตเดินออกไปโดยไม่สนใจเธอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืนนี้เหนือจะข่มตานอนหลับหรือเปล่า “เดี๋ยวคืนนี้กูกลับไปนอนห้องนะ” “ทำไม มึงจะไม่ฝันร้ายอีกเหรอ” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำของมังกรเอื้อนเอ่ยวาจาบอก เพลงเหนือจึงลุกขึ้นนั่งมองไปยังต้นเสียงทันที “กูกลัวหล่อนนอนไม่หลับ เพราะงั้นคืนนี้ก็แยกย้ายกันเนอะ” “ไม่เอา ทำแบบนี้เหมือนมึงพยายามหนีกูเลย” “เอาแต่ใจสุด ๆ เลยค่ะ กูไม่ได้หนีแต่จะให้นอนกับมึงทุกคืนมันก็ยังไงอยู่” มังกรเอ่ยตอบพลางยกท่อนแขนขึ้นกอดอก ขณะที่ร่างสูงยืนพิงประตูห้องนอนของเพลงเหนือ สายตาคู่นั้นก็จับจ้องร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง ถัดมาเพลงเหนือก้าวลงมาพร้อมกับวิ่งมาหยุดตรงหน้าของเขา “งั้นให้หนูนอนห้องคุณแม่นะ จะเอาตุ๊กตาไปกอดด้วย” “ตามใจแล้วกัน ยังไงกูก็ห้ามมึงไม่ได้อยู่แล้ว” ใบหน้าสวยของเหนือเปล่งประกายด้วยความสุขใจ จากนั้นรีบสาวเท้าไปหยิบตุ๊กตาตัวโปรดเดินตามแผ่นหลังกว้างไปยังห้องพักฝั่งตรงข้าม เพียงแค่ได้ยินเพื่อนตัวโตเอ่ยปากอนุญาตเหนือก็แสดงความดีใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง ห้านาทีต่อมาทั้งคู่ก้าวเข้ามาด้านในห้องโทนสีเทาดูเรียบหรู ห้องนั่งเล่นเปิดโล่งพร้อมชุดโซฟาหนังถูกจัดวางอย่างลงตัว ถัดมาห้องครัวพร้อมติดตั้งเครื่องใช้ไฟฟ้าระดับไฮเอนด์ครบครัน เฟอร์นิเจอร์เรียบหรูจากแบรนด์ดัง หน้าต่างกระจกบานใหญ่เปิดรับวิวตึกสูงระฟ้าที่ทอดยาวออกไปสุดลูกตา “คิดถึงเตียงนอนของมึงจังเลย ไม่ได้มานอนห้องของมึงนานแค่ไหนแล้วเนี่ย” น้ำเสียงใสเอ่ยวาจาพูดพลางทิ้งน้ำหนักตัวนอนลงบนเตียงขนาดใหญ่ อ้อมแขนโอบกอดตุ๊กตาหมีเอาไว้แน่น “ตุ๊กตาเน่ามึงจะพกไปด้วยทุกที่เลยเหรอ ไปเที่ยวก็เห็นเอาไปด้วยตลอด ชอบมันนักเหรอ” คราวนี้โทนเสียงนุ่มลึกของมังกรถามพร้อมกับเดินไปปิดไฟทุกดวงภายในห้อง “ก็มันเป็นตุ๊กตาตัวเดียวที่พ่อกับแม่กูซื้อให้ เห็นอย่างนี้กูก็ซักน้องตลอดเวลานอนกอดแล้วมันอุ่นดี” “ถึงว่าตัวที่กูซื้อให้ใหม่เอาไปวางประดับไว้เฉย ๆ” “มันไม่เท่าความดีใจตอนที่พ่อกับแม่ซื้อของให้หรอก กูขอร้องอะไรจากพวกเขาตั้งมากมาย กว่าจะยอมซื้อให้กูก็ตอนที่กูสอบได้ที่หนึ่งช่วงมัธยมต้น” “เอาเถอะ อย่าคิดมากแล้วนอนได้แล้ว” “พรุ่งนี้ไปถ่ายรูปคาเฟ่กัน มีร้านเปิดใหม่แถวมอ.เราพอดี อย่างน้อยก็ไปเก็บให้ครบก่อนจะไปฝึกงาน” เพลงเหนือเอ่ยเสนอขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในตอนนั้นเองร่างเล็กนอนราบอยู่บนเตียงส่วนมังกรทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงอีกฝั่ง “คาเฟ่แนวไหน ก็ดีเหมือนกันไม่ได้ลงรูปนานแล้ว” “คาเฟ่สไตล์มินิมอล กูไม่รู้จะใส่ชุดไหนไปดี” “ชุดมึงเต็มตู้เลยเนอะ จะเลือกทำไมใส่อะไรก็ใส่ไปเถอะ” “แต่ว่าชุดที่เคยใส่ก็ถ่ายรูปลงหมดแล้ว แบบนั้นมันก็ซ้ำพอดี” เหนือว่าพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมร่างเล็ก “แล้วจะไปหาซื้อที่ไหนทันย่ะ ลองจับอะไรมาใส่ดูก่อน” “มึงว่าชวนสองคนนั้นไปด้วยดีไหม” เหนือเสนอขึ้น “มันคงจะไปกับมึงอยู่หรอก ติดหมาเด็กจนไม่อ่านแชตกลุ่มของเราแล้วค่า” น้ำเสียงนุ่มลึกเอื้อนเอ่ยวาจาพร้อมกับเอนกายนอนราบบนเตียงนอนของตัวเอง “ก็จริง เหลือแค่เราสองคนแล้วเหรอที่ยังไม่มีแฟน” “มึงก็หาบ้างนังชะนี นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ผู้จะลอยมาหามึงมั้ง” “ก็หาแล้วแต่มันไม่ใช่ หรือกูกับมึงควรคบกันให้มันจบ ๆ” “พูดอะไรของมึง น่าขนลุก” เขาตอบปัด ๆ ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้คนตัวเล็ก “ถ้ากูมีแฟนสักวันก็อยากไปดูดอกไม้ไฟที่ญี่ปุ่น แต่โสดมาจนจะเรียนจบแล้ว คงต้องเก็บเงินไปเที่ยวคนเดียวมั้ง” “เอาไว้ถ้ากูกับมึงยังไม่มีแฟน ไว้เราไปเที่ยวกัน” คำพูดเหล่านั้นทำเอาเหนือถึงกับอ้าปากค้าง คนตัวเล็กเขยิบกายบางแนบชิดกับแผ่นหลังของเพื่อนตัวโต “สัญญาแล้วนะ” “สัญญาสิ ไว้ไปเที่ยวด้วยกัน” มือเล็กจับชายเสื้อของอีกฝ่ายด้วยความกระตือรือร้น เหนือหายใจถี่และตื้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ใบหน้าหวานละมุนเปล่งปลั่งด้วยความสุขที่เปิดเผย ค่ำคืนนี้เหนือคงจะนอนหลับโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก เมื่อได้ยินเขาบอกอย่างนั้นในใจเธอรู้สึกอุ่นซ่านจนอยากจะเขยิบกายแนบชิดมากกว่านี้ ความรู้สึกของเหนือเต็มไปด้วยความหวังสำหรับอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอไม่อาจรู้เลยว่าต่อไปมังกรจะมีคนรักแล้วหรือเปล่า เพียงแค่เพื่อนเอ่ยปากรับคำว่าจะไปเที่ยวกับเธอมันก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว ****