บทที่ 17
เพราะความคิดถึง
ภายในห้องนอนของเพลงเหนือเปิดไฟสลัวตรงหัวเตียง ขณะที่คนตัวเล็กสวมชุดนอนลายหมีน่ารักนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม นัยน์ตาสีน้ำตาลจับจ้องหน้าจอมือถือไม่กะพริบ ใบหน้าได้รูปอ่อนหวานปราศจากเครื่องสำอาง จมูกเล็กเชิดได้รูปรับกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ เธอมองว่าทุกการกระทำมีเหตุผลของมัน และพยายามเข้าใจเหตุผลนั้น แต่ในตอนนี้เองความกลัวบีบรัดจิตใจของเธอ ทำให้เหนือรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งในห้วงลึก
เพลงเหนือไม่อาจข่มตานอนหลับให้ผ่านค่ำคืนนี้ไปได้เลย ไม่รู้ว่าเธอกำลังรอคอยอะไรแต่มันกลับรู้สึกอ้างว้างราวกับเด็กที่กำลังหลงทางอยู่ในป่าใหญ่ เหนือไม่รู้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะเป็นยังไงแต่เธอไม่อยากคิดไปเองจนกว่าจะได้รับการติดต่อกลับจากเขา ภาวนาเพียงแค่เขากดเข้ามาอ่านข้อความสักนิดก็ยังดี
“เฮ้อ รออะไรเนี่ยเหนือ พรุ่งนี้มีทำงานทั้งวันถ้าไม่นอนก็ต้องไปทำงานทั้งอย่างนี้แหละ” กลีบปากบางบ่นพึมพำกับต
