บทที่ 18
คิดถึงมากเลย
สายลมหนาวพัดพามากระทบเรือนร่างอรชรทำเอามือเล็กเอื้อมมารูดซิปเสื้อโค้ตตัวนั้นขึ้นจนสุด พวกเขาทั้งคู่เดินผ่านผู้คนมากมาย ขบวนรถบัสประจำทางแล่นผ่านไปผ่านมาเป็นระยะ ผู้คนจับจ่ายเดินข้ามจัตุรัส บ้างก็ถือถุงกระดาษจากร้านค้า บ้างก็เดินพูดคุยกันไปตามทางเดิน เพลงเหนือและเคทก้าวผ่านอาคารหินสลับกับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง บนถนนที่คนเดินพลุกพล่าน มีนักศึกษาต่างชาติสะพายกระเป๋าเป้ ข้างกันมีหญิงชราเดินถือถุงผ้ากลับจากตลาดเล็ก ๆ กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ ๆ กระตุ้นความอยากอาหาร เป็นเมืองที่มีชีวิตชีวาแต่แฝงด้วยบรรยากาศอันเรียบง่าย นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองไปรอบด้านแต่กลับไม่พบคนที่อยากเจอมากที่สุดตอนนี้
“มึงว่าคนเยอะขนาดนี้เราจะเจอมันไหม”
“แถวนี้นักศึกษาต่างชาติก็เยอะนะ ถ้าเรามาตามที่อยู่ที่มันส่งให้ยังไงก็ต้องเจอ นี่กูดูในแผ่นที่ใกล้ถึงตรงที่มันปักหมุดแล้ว” เคทเอ่ย
